CJS - KSR .be

Rio +20 : Vergroening van de economie en armoedebestrijding

KSR-01 — 2012-03-24T19:14:40Z

Twintig jaar na de Earth Summit (UNCED,1992) vindt in juni 2012 in Brazilië opnieuw een conferentie van de Verenigde Naties plaats over duurzame ontwikkeling (UNCSD). Het belang ervan is groot, omdat het een unieke gelegenheid is om een nieuwe en absoluut noodzakelijke impuls te geven voor een meer duurzame ontwikkeling van onze planeet.

Een klimaatcrisis die onvermijdelijk lijkt, stijgende ongelijkheid, economische recessie, enz. doen de burgers wanhopen over de manier waarop regeringen deze problemen aanpakken. Het is aan de internationale regeringsleiders om te tonen dat er resultaten geboekt kunnen worden, dat mensen kunnen vertrouwen in de toekomst. De Earth Summit van twintig jaar geleden was zo'n moment. Alle landen samen engageerden zich om de uitdagingen inzake milieu en ontwikkeling aan te pakken. De akkoorden die afgesloten werden gingen er voor zorgen dat iedereen een waardig leven zou hebben in een veilige en gezonde omgeving. Het is duidelijk dat we er nog niet zijn. Rio+20 staat nu voor de grote uitdaging om te tonen dat er nog steeds hoop is op een globale multilaterale aanpak van solidariteit en samenwerking tussen de landen. Om dit te realiseren is er een visie nodig op die rechtvaardige samenleving die de planeet beschermt. Maar er is meer nodig : actie ! Concrete maatregelen moeten zorgen voor sociale rechtvaardigheid, waardig werk, milieubescherming, ontwikkeling en vooruitgang, voor echte duurzame ontwikkeling.

De conferentie moet zorgen voor een hernieuwd politiek engagement voor duurzame ontwikkeling. Daarom is het belangrijk dat zo veel mogelijk staatsen regeringsleiders aanwezig zullen zijn. Zij moeten zorgen voor een krachtige politieke verklaring. De internationale vakbeweging (IVV) heeft een lijstje gemaakt met verwachtingen voor de Conferentie.

1. Zorg voor sociale bescherming

Armoede maakt mensen kwetsbaar voor milieurampen, o.a. ten gevolge van de opwarming van de aarde. Verlies aan inkomen door de economische en milieucrisissen zorgt er voor dat de armste bevolkingsgroepen nog meer in moeilijkheden komen. Het economisch model moet aangepakt worden om deze crisissen te vermijden en om armoede structureel aan te pakken. Dit kan via sociale transfers, inkomensverzekering, gezondheidszorg, kinder- en moederbescherming, werkloosheidsuitkeringen, kwalitatieve openbare diensten, aangepaste voedselvoorziening, huisvesting, onderwijs, enz. Rio+20 moet een duidelijke boodschap geven over de sterke link tussen goed uitgebouwde sociale zekerheidssystemen en de kracht van de bevolking om een antwoord te kunnen bieden op de economische en milieucrisissen. Dit is een essentieel punt van echte duurzame ontwikkeling. Zorgen voor een sterke sociale zekerheid is een boodschap voor alle landen. De uitdaging is echter het grootst in de minst ontwikkelde landen waar deze systemen vaak nog afwezig zijn. Daarom doen de vakbonden een oproep aan alle landen om de invoering tegen 2020 van het Social Protection Floor Initiative (SPFI) te ondersteunen. Het SPFI is een initiatief van de Internationale Arbeidsorganisatie(IAO) en bestaat uit een basisset van sociale rechten, diensten en faciliteiten waar iedereen recht op heeft. Sociale bescherming is één van de vier pijlers van waardig werk (naast tewerkstelling, bescherming van fundamentele rechten op het werk, en sociale dialoog). De basiseisen staan ook opgesomd in het Verdrag 102 uit 1952 van de IAO met betrekking totsociale bescherming. Uiteindelijk moeten alle regeringen dit verdrag ratificeren en implementeren.

2. Neem een beslissing over de invoering van een Financiële Transactietaks

De kloof tussen de middelen die nodig zijn voor duurzame ontwikkeling en het geld dat effectief op tafel ligt is enorm. Het gaat zowel om middelen voor de landen in het Zuiden als om geld om in het Noorden te investeren in duurzame ontwikkeling. Zo goed als geen enkele belofte met betrekking tot financiering (bv. 0,7% voor ontwikkelingshulp) van de afgelopen twintig jaar is nagekomen. Om het beleid effectief bij te sturen, moet de internationale gemeenschap kijken naar andere bronnen om de noodzakelijke acties te financieren. Een eerste belangrijke stap is het heroriënteren van bestaande geldstromen voor reddingsoperaties van financiële speculanten, militaire budgetten enz. De internationale arbeidersbeweging is er van overtuigd dat een Financiële Transactietaks (FTT) noodzakelijk is voor een nieuw financieringsmodel. De impact van ongecontroleerde en ongereguleerde financiële markten, die in het Westen voor een enorme crisis hebben gezorgd, heeft ook grote gevolgen voor het Zuiden. De staats- en regeringsleiders moeten zich op de Conferentie in Rio engageren over de invoering van een Financiële Transactietaks.

3. Zorg voor een groene economie die bijdraagt aan armoedebestrijding

Wereldwijd is er stijgende werkloosheid en voor degenen die werk hebben stijgt het risico op precaire arbeidsomstandigheden en armoede. De volgende 10 jaar komen er bijna een half miljard jonge mensen bij op de arbeidsmarkt. Een groene economie die geen rekening houdt met de uitdagingen van de arbeidsmarkt is politiek niet haalbaar en zeker niet duurzaam. Sinds een aantal jaren pleit de internationale vakbeweging voor groene en waardige jobs en voor een ‘rechtvaardige transitie' naar een duurzame samenleving. Enkel met de noodzakelijke aandacht voor deze twee voorwaarden kan het beleid leiden tot sociale rechtvaardigheid, milieubescherming en economische welvaart. Een groene economie is niet per definitie – of automatisch – rechtvaardig, ten voordele van de armen en voorzien van waardige jobs. Om de steun van de werknemers te krijgen, zal de groene economie moeten aantonen dat ze kan zorgen voor sociale vooruitgang en rechtvaardigheid. De groene economie zal zich duidelijk moeten onderscheiden van de neoliberale fundamentalistische benadering van de economie. Daarom wil de Internationale Vakbeweging in het kader van Rio +20 een discussie over een aantal principes waarop de ‘groene economie' moet gebaseerd zijn. De 10 principes van het IVV voor de groene economie zijn de volgende :

• Een groene economie moet zorgen voor een billijke verdeling van de welvaart tussen de landen en in de landen. De verdeling van kosten en baten moet rechtvaardig gebeuren. Het wereldwijde onevenwicht tussen ontwikkelde en ontwikkelingslanden moet recht getrokken worden. Ook binnen landen stijgt de inkomensongelijkheid. De groene economie mag hier niet toe bijdragen (bv. verdelingsaspecten van milieuheffingen).

• Een groene economie moet inclusief zijn. Jongeren, vrouwen, armen en laaggeschoolden moeten een plaats krijgen in de groene economie. Ook mensen in de informele sector, met slecht betaalde en ongezonde banen, moeten op weg gezet worden naar een waardige job.

• Groene jobs zijn waardige jobs. Een groene job draagt bij tot de vermindering van de milieuimpact van bedrijven en economische sectoren tot een duurzaam niveau, terwijl fatsoenlijke arbeidsen levensomstandigheden gegarandeerd worden en de werknemers- en arbeidsrechten worden gerespecteerd.

• Bescherming van de rechten van werknemers en vakbonden. Jobs in nieuwe groene sectoren kunnen gepaard gaan met slechtere werkomstandigheden dan in traditionele sectoren waar werknemers zich sinds decennia georganiseerd hebben. Vakbonden ondersteunen enkel een transitie indien die zorgt voor werkzekerheid en dit kan alleen met sterke collectieve arbeidsovereenkomsten. Als werknemers zich kunnen organiseren in vakbonden kunnen ze zorgen voor waardigheid op de werkplek, een eerlijk loon, verdediging tegen discriminatie en kunnen ze genieten van een behoorlijke levensstandaard. Deze garanties zijn nodig om met de vakbonden te kunnen werken aan de bescherming van het milieu.

Sociale doelstellingen realiseren en voldoen aan menselijke behoeften op de lange termijn. De groene economie moet zorgen voor sociale vooruitgang en er voor zorgen dat op zijn minst overal in de basisbehoeften zoals toegang tot water, voedsel, huisvesting, energie, gezondheid, transport en cultuur wordt voorzien.

• Het ‘uitwringen' van werknemers in het huidig economisch model stopzetten. Bedrijven en overheden zijn er voortdurend op uit om hun internationale competitiviteit op te drijven door te snoeien in de loonkost. Dit wordt gecombineerd met de overexploitatie van schaarse natuurlijke grondstoffen en energie. Terwijl de arbeidsproductiviteit aanzienlijk toegenomen is, is dit niet het geval met het grondstoffen en materialengebruik. De groene economie moet zorgen voor volledige tewerkstelling samen met het optimaliseren van grondstoffen- en energieverbruik.

• De overgang naar een groene economie moet gebeuren via een ‘rechtvaardige transitie'. Er moet bijzondere aandacht gaan naar de economische sectoren die getroffen zullen worden door de vergroening. Dit mag niet ten koste gaan van de werknemers en hun families in die sectoren. Een ‘rechtvaardige transitie' moet gepaard gaan met een duurzame industrieel beleid, actief arbeidsmarktbeleid, inkomensbescherming, omscholing en vorming, constructieve sociale dialoog, ex-ante onderzoek naar de mogelijke gevolgen, investeringen op lokaal niveau en economische diversificatie.

• Een verbreding van de stelsels voor sociale bescherming. Investeringen in sociale zekerheid en gezondheidsvoorzieningen zijn zeker zo belangrijk als investeringen in bv. nieuwe energiebronnen om te zorgen voor een veerkrachtige samenleving die effectief de armoede kan bestrijden. Landen die nog geen sociale zekerheid hebben moeten zorgen voor een sociale beschermingsvloer (zie Social Protection Floor Initiative) en alle landen moeten de IAO-conventie 102 ratificeren.

• Democratische besluitvorming. De bevordering van democratische processen die het maatschappelijk middenveld en burgers betrekken bij de besluitvorming is essentieel. Het zoeken naar de meest efficiënte en geschikte oplossingen en maatregelen, en de uitvoering ervan, kan niet zonder de geïnformeerde deelname van iedereen, in het bijzonder de getroffen bevolkingsgroepen.

• De groene economie moet verankerd worden in de reële economie, niet in de speculatieve economie. Kortetermijn speculatie leidt tot bubbles die gezorgd hebben voor de economische crisis van vandaag. Een groene economie zorgt voor een strikte regulering van de financiële markten, de spelers op die markten en de diensten die geleverd worden. Dit betekent o.a. een belasting op speculatieve geldstromen om speculatie te controleren.

Meer informatie over de Conferentie Rio+20 kan je vinden op de volgende websites : http://www.uncsd2012.org/ http://www.serv.be/serv/thema/2522 http://www.frdo-cfdd.be/ Bert De Wel Studiedienst ACV BELEID

Nucléaire - Prix du kwh nucléaire.

KSR-01 — 2012-03-07T21:01:07Z

Nucléaire - Prix du kwh nucléaire. Pas rentable disent les industriels ! La France qui dispose déjà d'une production d'électricité "en base" d'origine nucléaire très (trop) importante a décidé la construction de deux nouveaux réacteurs nucléaires de type EPR (Flamanville, Penly)... Pour le privé, les centrales nucléaires ne sont pas rentables, alors pourquoi continuer en France à maintenir une proportion aussi importante d'électricité d'origine nucléaire dans le réseau alors qu'il existe des énergies renouvelables moins couteuses à mettre en place ?

Le mode de financement du parc nucléaire français (amortissement, subventions) introduit des erreurs d'appréciation du coût réel de production de l'électricité. Ainsi, il est courant d'entendre dire que le nucléaire permet de produire de l'électricité bon marché. Cela est du au fait qu'EDF annonce aujourd'hui un cout de production du MWH nucléaire de 33 euros (2010). Hors, ce prix extrêmement bas ne tient plus compte du prix de construction des réacteurs. En effet, EDF avait dans un premier temps prévu une durée de fonctionnement et d'amortissement économique de 20 ans pour ses centrales nucléaires. Cette période ayant été dépassée, les couts de production prennent en compte uniquement les frais de fonctionnement, la maintenance et le combustible.

EDF a estimé à 600 millions d'euros par réacteur le coût pour prolonger la vie des centrales nucléaires françaises de deux fois dix ans. L'électricien demanderait une hausse de 30% du prix public de l'électricité étalée sur 5 ans pour rentrer dans ses frais... Le parc nucléaire français est composé de 58 réacteurs dont 34 réacteurs de 900 MW construits à partir des années 70. L'ASN (autorité de contrôle des installations nucléaires) a validé en juillet 2009, la capacité d'EDF à maîtriser la sûreté de ces réacteurs jusqu'à 40 ans.

Pour comparer de façon objective, le prix de l'électricité fournie, par exemple par un parc éolien et par une centrale nucléaire, il faut d'une part, intégrer les subventions directes de l'Etat, et d'autre part appliquer des coûts de construction comparables : même année et même pays.

Selon un document de la société AREVA intitulé "Business & Strategy overview" de juin 2009 qui cite des études de ENEL (July 2008), E.On (April 2008) et UBS (January 2009) :

Les prix de production du MWH pour des nouvelles installations en Europe sont en 2009 :

Nuclear € 50 - € 65 Combined cycle gas Coal : € 65 - € 82 Coal : € 55 - € 75

Dans un autre document intitulé "Appendix 1 Nuclear : a necessary part of the solution" de janvier 2009, on peut lire le prix de production du MWH éolien et de la biomasse énergie :

Wind € 53 Biomass € 65 Coal € 55 - € 75 Combined cycle gas € 65 - € 80 Nuclear €50 - € 55

EDF l'A compris, et veux démanteler immédiatement car ça c'est un marcher prometteur en fric et en emploi !

Laisser du temps au temps, c'était la stratégie initiale d'EDF. En 1995, l'électricien déclare la mise à l'arrêt définitive du réacteur, après avoir envoyé le combustible à l'usine de retraitement de La Hague. L'idée était alors de laisser le site sous surveillance et attendre que la radioactivité décroisse de manière naturelle. Mais en 2001, changement de cap : le groupe opte pour une stratégie de démantèlement immédiat des centrales, notamment pour permettre une transmission de la mémoire.

POUR Démanteler une centrale nucléaire.

exemple en cour "On profite des retours d'expériences de l'étranger, en faisant appel à des sous-traitants qui ont déjà développé les procédés ailleurs. Si le démantèlement d'une centrale est nouveau en France, ce n'est pas le cas dans le monde. Les Etats-Unis ont notamment déjà déconstruit une douzaine de réacteurs", précise Stéphane Lelong. "Chaque réacteur est unique, avec son histoire, ses avaries et ses contaminations propres, rétorque Roland Desbordes, président de la Commission de recherche et d'information indépendantes sur la radioactivité (Criirad). Quoi qu'on en dise, EDF n'a pas d'expérience dans ce domaine. Or, le démantèlement, ce sont des mauvaises surprises à mesure qu'on avance. Et l'électricien ne s'est pas encore attaqué à l'étape la plus délicate, à savoir le démantèlement de la cuve du réacteur." Cette opération, effectivement cruciale, aura lieu à partir de 2014 ou 2015.

STOCKAGE DES DÉCHETS

Autre gros enjeu du chantier : le devenir des déchets nucléaires. Tout ce qui sort de la centrale doit en effet être acheminé vers des centres spécifiques, sous la forme de "colis" dûment contrôlés et répertoriés. "Sur les 36 000 tonnes de déchets que doit produire le site, 26 000 tonnes ne sont pas radioactives, car elles relèvent de structures extérieures, comme des bâtiments administratifs", explique Stéphane Lelong. Le reste, par contre, est traité en fonction du niveau de radioactivité : les 7 200 tonnes de déchets très faiblement radioactifs, comme des tuyaux ou des poutres, prennent la direction du centre de Morvilliers, tandis que les 2 800 tonnes de déchets faiblement et moyennement radioactifs à vie courte sont envoyés dans le centre de Soulaines.

Bien plus sensibles, les 30 tonnes de déchets moyennement radioactifs à vie longue, à savoir les éléments internes à la cuve du réacteur, n'ont pas encore de destination. A l'origine, ils devaient être entreposés sur le site de l'Iceda (Installation de conditionnement et d'entreposage de déchets activés), centre temporaire que EDF a commencé à construire près de la centrale du Bugey, en attendant l'ouverture d'un centre de stockage profond par l'Agence nationale pour la gestion des déchets radioactifs (Andra). Mais le chantier de l'Iceda a été stoppé début janvier, après une décision du tribunal administratif de Lyon annulant le permis de constuire pour non-conformité au plan local d'urbanisme. "On est donc en train de démanteler une centrale, alors qu'on n'a pas de solution pour ses déchets les plus radioactifs", dénonce Roland Desbordes. La Criirad a par ailleurs déposé, avec six autres associations, un recours devant le Conseil d'Etat contre le projet. Et son président de justifier : "L'Iceda légalise une pratique illégale : l'entreposage de déchets mal conditionnés pour une durée indéterminée. Sans compter que le site se situe dans une zone inondable, menacé par une rupture du barrage de Vouglans, à 30 kilomètres en amont. […] Il aurait fallu attendre plus longtemps, quarante ou cinquante ans, avant de démanteler les centrales, afin de disposer de vraies solutions pour élimiter les déchets et de moins exposer les travailleurs à des débits de doses importants."

Les centrales nucléaires en déconstruction Neuf réacteurs, mis à l'arrêt par EDF entre 1973 et 1994, sont en phase de démantèlement : Chooz A dans les Ardennes, Brennilis dans le Finistère, Chinon A1, A2 et A3 en Indre-et-Loire, Saint-Laurent A1 et A2 dans le Loir-et-Cher, Bugey 1 dans l'Ain et Creys-Malville en Isère. Ces réacteurs, conçus comme des prototypes, n'ont pas tous fonctionné avec la même technologie : les réacteurs de "première génération" (Chinon, Saint-Laurent et Bugey) fonctionnaient à l'uranium naturel et au graphite-gaz. Cette filière française a été arrêtée par Georges Pompidou en 1969, après la fusion partielle du cœur de l'un des réacteurs de Saint-Laurent et en raison d'une préférence économique pour les réacteurs à eau pressurisée (REP) conçus par la compagnie américaine Westinghouse. Le réacteur de Brennilis a quant à lui testé la technologie eau lourde-gaz. Jugée non rentable, elle a aussi été abandonnée et la centrale arrêtée en 1985. Le surgénérateur Superphénix de Creys-Malville était un réacteur à neutrons rapides, refroidi au sodium liquide. Il a été arrêté en 1997 sous le gouvernement de la gauche plurielle de Lionel Jospin. Enfin, Chooz constitue la première centrale de type REP construite dans l'Hexagone. Les chantiers de démantèlement doivent s'achever autour de 2020 pour Chooz, en 2025 pour Brennilis, 2028 pour Creys-Malville et entre 2035 et 2040 pour Bugey, Saint-Laurent et Chinon. "EDF a adopté une stratégie de démantèlement complet et immédiat

Depuis la catastrophe de Fukushima, c'est un marché en pleine expansion. La décision du Japon d'arrêter la quasi-totalité de ses 54 réacteurs, puis celle de l'Allemagne d'entamer sa sortie du nucléaire, en stoppant 8 de ses 17 centrales, ont dopé le secteur du démantèlement nucléaire. Sans compter que, trente ans après son déploiement massif en Europe, le parc nucléaire a vieilli, et s'approche de la fin de service. D'après une étude de la Commission européenne datant de 2004, 50 à 60 réacteurs sur les 155 en fonctionnement dans l'Union devraient être démontés à l'horizon 2025.

FUKUSHIMA.

1) Quarante-deux actionnaires de la compagnie Tokyo Electric Power (Tepco) poursuivent l'exploitant de la centrale nucléaire accidentée de Fukushima en lui réclamant 5 500 milliards de yens (55 milliards d'euros) de dédommagements, ont annoncé lundi 5 mars des médias japonais.

2) Fukushima : niveaux très élevés de radioactivité dans des municipalités de la zone évacuée LEMONDE.FR avec AFP | 24.02.12 | – L'évacuation de Tokyo aurait été envisagée

Un rapport d'étape du ministère de l'environnement japonais, rendu public vendredi 24 février, confirme des niveaux très élevés de radioactivité dans des municipalités de la zone évacuée autour de la centrale nucléaire de Fukushima, théâtre d'un accident après le tremblement de terre et le tsunami du 11 mars. Ce document, qui se fonde sur des mesures effectuées entre le début de novembre 2011 et la mi-janvier 2012, vient corroborer les résultats antérieurs.

Le relevé montre que les températures sur un des réacteurs de la centrale nucléaire japonaise de Fukushima Daiichi sont montées au-dessus des nouvelles normes de sécurité, a indiqué l'opérateur de la centrale, qui a assuré qu'il n'y avait pas de danger immédiat.

Japanse activiste Satoko Kishimoto over één jaar Fukushima

KSR-01 — 2012-02-21T19:22:26Z

Japanse activiste Satoko Kishimoto over één jaar Fukushima “De Japanse bevolking pikt het niet langer”

Op 11 maart is het precies een jaar geleden dat het Noord-Oosten van Japan werd getroffen door een zware aardbeving en een tsunami met golven tot 15 meter hoog. Dat leidde ondermeer tot een meltdown in de kerncentrale van Fukushima, de grootste kernramp in 25 jaar. Maar hoe staan de zaken er vandaag voor ?

Is de situatie onder controle ? Hoe zit het met de bevolking van Fukushima ? En wat betekende de ramp voor het debat over kernenergie in Japan ? We vroegen het aan Satoko Kishimoto, een Japanse klimaatactiviste, aan de slag bij het Transnational Institute in Amsterdam : “De mensen geloven de praatjes van de regering niet meer. Ze meten nu zelf de straling, zoeken hun eigen informatiekanalen en trachten zichzelf te beschermen. De regering laat de mensen aan hun lot over”. Een gesprek naar aanleiding van de manifestatie “Nooit meer Fukushima” van 11 maart 2012 in Brussel.

Wat is de situatie in de kerncentrale van Fukushima vandaag ?

Satoko : “De centrale bevindt zich nu in een staat van ‘cold shutdown', wat betekent dat er quasi geen risico meer bestaat op een nieuwe kernsmelting. De temperatuur van de reactoren wordt laag gehouden door de aanvoer van koud water. Op die manier hebben de vier reactoren die in de problemen kwamen door de tsunami van 11 maart 2011 nu een stabiele temperatuur van minder dan 100 graden. De oververhitting, die tot kernsmelting en explosies kan leiden, is dus gestopt. Tegelijkertijd blijkt dat er door barsten in de funderingen nog steeds beperkte hoeveelheden besmet water blijven lekken en het blijft de vraag wat dat betekent voor het milieu en dan vooral voor het leven in de zee. Bovendien is het natuurlijk zo dat er een aanzienlijk aantal mensen dagelijks aan het werk is in de kerncentrale van Fukushima. Iemand moet het doen, maar het blijft een uiterst gevaarlijke bezigheid. Deze mensen riskeren hun leven, want ze worden hoe dan ook blootgesteld aan straling. Dat zijn de dilemma's waar je voor komt te staan wanneer er zich een kernramp voordoet : je moet levens offeren, om erger te vermijden.”

Wat waren de gevolgen van de ramp voor de bevolking van Fukushima ?

Satoko : “Het is opmerkelijk hoe zo'n kernramp de bevolking verdeelt en mensen tegen elkaar opzet. De prefectuur Fukushima telt met een oppervlakte even groot als die van Vlaanderen ongeveer twee miljoen inwoners. Vele mensen leven er van de landbouw. Die boeren willen natuurlijk niet liever dan verder werken om in hun levensonderhoud te voorzien. Tegelijkertijd is het duidelijk dat hun gewassen vervuild zijn door de straling. Heel wat van die producten worden dan ook niet toegelaten op de markt. Tijdens het afgelopen jaar hebben heel veel moeders met kinderen Fukushima verlaten, om een onderdak te zoeken in één van de grotere steden, zoals Tokio of Osaka. De vaders blijven meestal wel ter plekke. Ze waken over het huis en willen verder kunnen werken. De regering heeft immers veel te weinig compensatie voorzien voor de geleden verliezen. De kernramp rukt dus families uit elkaar, drijft vrouwen met kinderen in de armoede maar zet ook boeren onderling tegen elkaar op. Daarbovenop krijg je een spanning tussen de consumenten in de steden en de boeren van Fukushima. Kan je zonder risico's landbouwproducten uit Fukushima consumeren ? Het is niet makkelijk om daar goede informatie rond te vinden. Sommige experts zeggen dat het voor volwassenen echt geen kwaad kan. Kinderen en zeker baby's, maar ook vrouwen die borstvoeding geven, zouden dan wel weer grote risico's lopen. Dat heeft met de werking van cellen te maken. Zolang je groeit, is de impact veel groter. Ook dat creëert verdeeldheid. Gelukkig tonen heel wat mensen in Japan zich solidair met de boeren van Fukushima en blijven ze hun producten afnemen. En gelukkig maar, want de hele economie van Fukushima zou anders stilvallen, waardoor die mensen nog een keer getroffen zouden worden. Maar hoe ver durf je gaan in het eten van vervuild voedsel ?”

Wat was de reactie van de Japanse regering op de ramp ?

Satoko : “Na de ramp werd er formeel een “gevaarlijke zone” afgekondigd in een straal van 20 kilometer rond de kerncentrale. Een maand na de ramp werd die zone uitgebreid tot 30 kilometer. Alle inwoners uit deze zone werden geëvacueerd, met financiële steun van de regering. Aanvankelijk ging het om 170.000 mensen. Maar het is duidelijk dat het om een veel te kleine zone gaat. De mensen waren ondertussen wel zo slim om zelf de radio-activiteit in hun gebied te meten. Heel wat mensen bevonden zich buiten die 20 of 30 kilometerzone, maar zagen dat er toch radio-actieve straling aanwezig was en evacueerden zichzelf. Zij konden daarbij niet op steun van de regering rekenen. De boeren in de gebieden net buiten de officiële gevarenzone kregen nog een soort van economische compensatie voor de geleden verliezen, maar die volstond geenszins. Je zit vandaag in Fukushima met een volledig ontwrichte maatschappij en noch de regering, noch TEPCO (Tokyo Electric Power Company, de uitbater van de kerncentrale van Fukushima) wil voor die schade opdraaien. Ze laten de mensen van Fukushima aan hun lot over.”

Wat betekende Fukushima voor het debat over kernenergie in japan ?

Satoko : “Dat is erg interessant. Japan telt 54 kerncentrales. Vandaag zijn er daarvan slechts drie in werking. Om de zoveel tijd moet een kerncentrale een veiligheidstest ondergaan in Japan. Dat is de normale procedure, ook wanneer er zich geen problemen voordoen. Na zo'n grondige check wordt de kerncentrale dan terug opgestart. Maar nu blijkt dat de lokale overheden zich systematisch verzetten tegen een heropstart van de kerncentrale, waardoor er steeds meer centrales stil komen te liggen. Dat toont vooral aan dat heel veel mensen geen geloof meer hechten aan de veiligheidsprocedures. Ze vertrouwen het echt niet langer en lokale overheden verhinderen vervolgens de heropstart. Vandaag zijn er nog maar drie centrales die werken en ook voor die centrales komt er binnenkort een check aan. De regering vreest dus dat tegen het einde van april alle kerncentrales van het land zullen stil liggen. Uiteraard wil ze dat absoluut vermijden. De zomer komt eraan en die staat, door het massale gebruik van airconditioning tijdens die hele hete maanden, steevast garant voor een energiepiek. Als je weet dat Japan voor meer dan dertig procent van haar energie is aangewezen op kerncentrales (de rest van de opwekking gebeurt haast uitsluitend via fossiele brandstoffen), begrijp je dat de regering een tekort aan energie vreest en dus druk uitoefent om de lokale overheden te doen plooien. Dat lokt een groot publiek debat uit in Japan, al vrees ik dat misschien wel enkele lokale overheden binnenkort zullen toegeven. In ieder geval : de publieke opinie en de media zijn vandaag erg gekant tegen kernenergie... Het zal dus niet zo makkelijk zijn om die centrales terug op te starten.”

Vinden er ook campagnes en mobilisaties plaats tegen kernenergie ?

Satoko : “Sinds Fukushima vonden er een hele reeks grote mobilisaties plaats in Japan. De jongste manifestatie tegen kernenergie trok op 11 februari door de straten van Tokio. Meer dan 12.000 personen namen eraan deel. ‘Datsu-Genpatsu' is de centrale slogan en betekent zoveel als ‘Bye bye kerncentrales'. Er wordt ook steevast opgeroepen voor een kernvrije wereld tijdens die acties. Voorts is er een groots opgezette nationale campagne tegen kernenergie. De centrale figuur van die campagne is schrijver en Nobelprijswinnaar Kenzaburo Ooe. Hij is een gekende intellectueel, ook met internationale uitstraling. De man is intussen al 77 jaar, maar dat houdt hem niet tegen. Hij speelt een moedige rol en verzamelt rond zich een heleboel andere intellectuelen die het voortouw nemen in dat gevecht tegen kernenergie. In het kader van die campagne vonden er reeds tal van acties plaats in heel wat verschillende steden van Japan. Naast die acties worden er ook heel veel vergaderingen, publieke debatten en bijeenkomsten rond dit thema georganiseerd. Die vinden plaats in de grotere steden, maar ook in Fukushima zelf. Ook daar groeit van onderuit een beweging tegen kernenergie. Dat is enorm belangrijk, gezien de vele problemen die de mensen daar nu hebben.”

Wat zal er op 11 maart in Japan gebeuren ?

Satoko : “Die dag zal zeker niet ongemerkt voorbij gaan. Er worden opnieuw acties en manifestaties gepland, ondermeer in Osaka. Maar ook in Fukushima zal er van alles gebeuren. Zo vindt er daar ondermeer een soort van people's forum plaats. De Japanse beweging roept ook op tot een wereldwijde actiedag tegen kernenergie op 11 maart. Er bestaat nog altijd heel veel ongenoegen in Japan over de houding van de regering. Van de dag van de ramp tot op vandaag heeft de regering nooit open kaart gespeeld. Er werd altijd meer informatie achtergehouden dan vrijgegeven. Van bij destart ervan werd de ramp geminimaliseerd, werd er gezegd dat alles veilig was... Mensen geloven dat gewoon niet meer. Ze zoeken hun eigen informatiekanalen en proberen zichzelf, hun familie, hun gezondheid te beschermen. De belangrijkste les van Fukushima is dat je na een kernramp altijd weer op onbekend terrein terechtkomt, dat je nooit helemaal zeker weet hoe de vork in steel zit en dat tal van risico's toegedekt worden. De schade is enorm. Wat je niet kunt genezen, kan je dus maar beter voorkomen...

Interview David Dessers

Nationale Manifestatie, “Nooit meer Fukushima plus jamais”, zondag 11 maart 2012, 14.30u, Brussel Noord. Info vind je hier.

POUR NOS DROITS ET LES DROITS DE LA NATURE,

KSR-01 — 2012-02-09T21:18:16Z

Mouvements Sociaux au Sommet des Peuples pour la justice environnementale et sociale, contre la marchandisation de la vie et de la nature, et pour la défense des biens communs

Nous nous mobilisons ensemble en route vers Río+20 et au-delà

POUR NOS DROITS ET LES DROITS DE LA NATURE, CONTRE LA MARCHANDISATION DE LA VIE ET LE REVERDISSEMENT DU CAPITALISME

Nous, organisations, réseaux et mouvements sociaux, qui sommes impliqués dans la construction du Sommet des Peuples pour la justice sociale et environnementale, contre la marchandisation de la vie et de la nature, et pour la défense des biens communs qui se tiendra à Río de Janeiro, Brésil, du 15 au 23 juin 2012, face au déroulement simultané dans cette même ville de la Conférence des Nations Unies sur le développement durable (Río+20), lançons un appel à la mobilisation et à la coordination des luttes en tous points de la planète. Pour garantir que tous les peuples, en particulier les plus vulnérables, auront le droit d'accéder à l'eau, aux aliments, à l'énergie, à la terre, aux semences et aux territoires et à des moyens de vie dignes, et pour revendiquer les droits de la Terre Mère, nous sommes en train d'édifier ensemble, comme activité de ce processus d'articulation, l'Assemblée permanente des Peuples, qui se tiendra à Rio.

Cette assemblée aura pour défi de faire entendre la voix des femmes et des hommes, jeunes et âgés, qui résistent jour après jour à l'avancée d'un modèle de développement par définition non durable, dont le caractère déprédateur et inhumain cherche à soumettre chaque aspect de la vie à l'action du marché, faisant toujours passer les bénéfices de quelques-uns avant le bien-vivre de tous, alors qu'il essaie de présenter un visage toujours plus « vert » derrière lequel il peut se dissimuler.

Ce fut pendant la Conférence sur l'environnement et le développement de Río en 1992– dénommée Sommet de la Terre, ou Río 92 –, qu'une mobilisation sociale presque sans précédent face à un rendez-vous des États vit naître, entre autres choses, la Convention sur la diversité biologique et la Convention-cadre des Nations Unies sur le changement climatique.

Or, les principes fondateurs de cette Convention sur le changement climatique – la responsabilité historique des pays industrialisés dans le changement climatique, la dette écologique et climatique, et par conséquent les responsabilités communes mais au traitement différencié – souffrent aujourd'hui les attaques du capital le plus concentré, dans sa tentative de transformer la vie en une marchandise asservie à ses buts lucratifs. Après les reculs observés lors des négociations de Copenhague (2009) et de Cancún (2010), rien ne laisse espérer des résultats moins décevants de la CdP 17 à Durban (du 28 novembre au 9 décembre 2011). De même, à partir de la CdP 10 de la Convention sur la diversité biologique qui eut lieu à Nagoya en 2010, la marchandisation de la nature prit le devant de la scène grâce à la proposition de « mécanismes financiers innovant », qui reprennent la même logique erronée des marchés du carbone.

Mais ce fut aussi à Río 92 déjà, que le monde des grandes entreprises commença à brandir le drapeau du « développement durable », car il était possible d'en faire une bonne affaire. Ce même concept, complété lors de Río+10 par celui de « responsabilité sociale des entreprises » et pourri jusqu'à la moelle par l'ouverture et la déréglementation néolibérale, et par la mondialisation de l'économie capitaliste hégémonique, cause aujourd'hui des ravages dans la vie des peuples et de la planète, et menace d'en produire encore davantage. Et cette tendance s'amplifie par le biais des mécanismes et des politiques d'ajustement structurel de ce qu'on appelle l'« économie verte ». Tout comme le calendrier néolibéral de privatisations des services publics dans les années 90, elle libéralise la Nature et la met à la disposition des marchés, en la divisant en composants – comme le carbone, la biodiversité ou les services environnementaux – pour faciliter en même temps la spéculation financière, la mainmise des entreprises, la perte de la souveraineté alimentaire et le dépeuplement des territoires.

Face à cette réalité, il faut que nous fassions de Río+20 un processus mondial de forte mobilisation, afin de lutter contre un système meurtrier qui cherche à se perpétuer à tout prix, et pour renforcer les luttes et les résistances nécessaires à notre survie grâce à l'élaboration d'alternatives non capitalistes comme la souveraineté alimentaire. La continuité et la profondeur des crises actuelles, leur caractère systémique et chaque fois plus militarisé et violent, le manque de réponses adéquates de la part de la majorité des gouvernements, et le détournement des instances de négociation multilatérales au profit des intérêts géopolitiques et commerciaux, mettent en évidence la nécessité urgente de construire un espace propre, pluriel, démocratique et autonome, porteur d'un message fort et avec des réussites concrètes, capable de s'instituer non seulement en caisse de résonance de nos dénonciations et de nos revendications, mais aussi en multiplicateur de notre créativité et de nos points forts, de notre solidarité et de notre espoir.

Face à l'énorme kermesse des fausses solutions que préparent pour Río+20 les grandes entreprises, les banques et institutions financières internationales et les gouvernements complices, dans le but de consolider un capitalisme reverdi comme unique réponse aux multiples crises déclenchées par eux – crises économique, écologique, alimentaire, énergétique, démocratique, climatique, de droits, de genre, crise de civilisation pour tout dire -, le Sommet des Peuples devra répondre au défi de tisser et de rendre visibles les vraies solutions qui sont en voie d'élaboration par les peuples, à la campagne, dans les forêts, dans les usines, dans les communautés, les quartiers, les écoles et autres lieux de travail et de rencontre.

Nous invitons donc à nous impliquer dans ce processus et à nous mobiliser partout en vue de Río+20, en lançant des campagnes et des initiatives de débat et de formation, d'élargissement de plates-formes de stratégie et d'action conjointe, de coordination et d'appui solidaire entre les luttes concrètes et les revendications rassembleuses.

Nous appelons les peuples et les mouvements qui luttent contre toutes les formes de déprédation et de domination, à s'unir à nous en une Assemblée permanente des Peuples où, face à la marchandisation de la vie et au « reverdissement » du capitalisme, nous affirmerons nos droits et ceux de la Nature par-dessus la rhétorique de « l'économie verte ».

Au moyen de témoignages et d'analyses, d'échanges et de solidarité, de mobilisation et d'actions concrètes, cette Assemblée devra relever le défi de renforcer les luttes présentes et de convoquer à de nouvelles actions et à de nouvelles initiatives, qui créeront de nouvelles plates-formes d'unité. En ce sens, dans l'Assemblée permanente des Peuples, les lésés hommes et femmes, les vrais créanciers des dettes sociales et financières, écologiques et climatiques, démocratiques et de genre – que le capitalisme, le patriarcat, l'impérialisme, le racisme et l'anthropocentrisme accumulent – auront pour gageure de contribuer de façon significative à la coordination de nos efforts divers pour construire des économies et des sociétés non capitalistes, justes et équitables, en harmonie avec toutes et tous et avec la Nature, pour surmonter la faim, la paupérisation, l'exploitation et l'oppression, en prenant appui sur les nombreuses luttes en cours, et en nous aidant à nous préparer pour affronter les défis stratégiques des temps prochains.

Nous réaliserons en outre des activités d'autogestion autour des aspects vitaux du processus de transformation systémique et civilisatrice, nous chercherons à connaître et à appuyer directement les luttes des habitants de Río de Janeiro et de toutes parts, dans leurs efforts de survie face à la poussée du capitalisme et de son visage reverdi, en incluant les méga-événements, l'accaparement des terres, les mégaprojets, les mécanismes dits de développement propre et tout le fatras de sigles et de noms trompeurs comme REDD, REDD+ ou biocombustibles. Nous dénoncerons les responsables, nous organiserons des actions directes et aussi, comme il convient, nous célèbrerons la vie et l'espoir qui naissent et se nourrissent de nos combats et de nos conquêtes.

Nous appelons à nous mobiliser pour construire le Sommet des Peuples pour la justice sociale et environnementale contre la marchandisation de la vie et pour la défense des biens communs, et l'Assemblée permanente des Peuples, sur la base des multiples luttes en cours, pour défendre la vie, la souveraineté – alimentaire, énergétique, financière, territoriale, politique -, l'autodétermination, l'égalité et les droits de l'homme et de la nature, en analysant les origines de la crise actuelle et les nouvelles modalités d'accumulation capitaliste, de colonisation et d'esclavage. Unissons-nous en tant que mouvements, organisations et réseaux sociaux pour que Rio+20 devienne une grande mobilisation populaire qui affermisse les bases locales, régionales et mondiales nécessaires pour repousser la charge du capitalisme « vert ». Rio+20 devrait être un point de départ pour un monde plus juste et plus solidaire.

4 décembre 2011.

Nous vous attendons pour construire ensemble !
On ne vend pas la vie, on la défend !
C'est nous, les peuples, qui sommes les créanciers !
Mondialisons la lutte, mondialisons l'espoir !
Nous marcherons jusqu'à ce que nous soyons tous libres !

Alianza de Pueblos del Sur Acreedores de la Deuda Ecológica, Amis de la Terre d'Amérique Latine et des Caraïbes, Convergencia de Movimientos de los Pueblos de las Américas, Coordinadora Andina de Organizaciones Indígenas, Grassroots Global Justice, Grito Continental de los Excluid@s, Jubileo Sur/Américas, Marche Mondiale des Femmes, Mouvement Mondial pour les Forêts Tropicales, Oilwatch, Via Campesina

Pour vous joindre à nous, veuillez vous adresser à movilizacion.rio20@gmail.com jusqu'au 21 Janvier 2012

VOOR ONZE RECHTEN EN DE RECHTEN VAN DE NATUUR,

KSR-01 — 2012-02-08T22:20:26Z

KSR heeft deze oproep mee ondertekend. Ik heb deze oproep uit het Frans vertaald, hij bestaat ook in het Spaans en Engels. Ik heb me voor de leesbaarheid veroorloofd de volzinnen die telkens hele paragraven besloegen op te delen in afzonderlijke zinnen.

In de aanloop naar Rio+20 en daarna, mobiliseren wij te samen :

VOOR ONZE RECHTEN EN DE RECHTEN VAN DE NATUUR, TEGEN DE VERMARKTING VAN HET LEVEN EN HET VERGROENEN VAN HET KAPITALISME

Wij, zijn organisaties, netwerken en sociale bewegingen, die betrokken zijn in de voorbereiding van de Wereldtop der Volkeren voor ecologische en sociale rechtvaardigheid, tegen de vermarkting van het leven en de natuur, en voor het behoud van de gemeenschappelijke rijkdommen. Die Wereldtop zal in Rio de Janeiro, Brazilië,gehouden worden van 15 tot 23 juni 2012, ter gelegenheid en gelijktijdig met van de Conferentie van de Verenigde Naties over duurzame ontwikkeling (Rio+20) in dezelfde stad. Wij lanceren een oproep tot mobilisatie en tot coördinatie van de strijd in alle uithoeken van de planeet. Wij willen voor alle volkeren, en zeker de meest kwetsbare, het recht waarborgen op toegang tot water, tot voedingsmiddelen, tot energie, tot gronden, tot zaaigoed, tot grondgebied en werkmiddelen om waardig te leven. Daarvoor en om de rechten van Moeder Aarde op te eisen, werken wij tesamen aan de opbouw van de Permanente Raad der Volkeren, die in Rio zal gehouden worden, en groeien naar elkaar toe in dit proces.

Deze raad is bedoeld om de stem te laten horen van de vrouwen en mannen, jongeren en ouderen, die dag in dag uit weerstand bieden aan het opdringen van dat ontwikkelingsmodel dat per definitie niet duurzaam is, dat een roofzuchtig en onmenselijk karakter heeft en dat streeft naar het onderwerpen van alle aspecten van het leven aan de marktwerking ; dat model dat steeds voorrang geeft aan de winsten van enkelingen boven het welzijn van allen, terwijl het daarbij een steeds “groener” masker opzet.

Het was te danken aan een sociale mobilisatie zonder voorgaande tijdens de bijeenkomst van staten op de Conferentie van de Verenigde Naties over milieu en ontwikkeling in Rio in 1992 – ook Wereldtop of Rio 92 genoemd – dat onder andere de Conventie over biodiversiteit en het Raamakkoord der Verenigde Naties over de klimaatverandering het levenslicht zagen.

Welnu, het zijn juist die basisbeginselen van dit Raamakkoord over de Klimaatverandering die het meest te lijden hebben onder aanvallen van het grootkapitaal, in zijn pogingen om het leven te veranderen in een koopwaar onderworpen aan zijn winstbejag. Die basisbeginselen zijn de historische verantwoordelijkheid van de geïndustrialiseerde landen voor de klimaatverandering, voor de ecologische schuld en voor de klimaatschuld, en de gevolgtrekking daaruit dat de verantwoordelijkheden wel gemeenschappelijk zijn, maar verschillend aangepakt moeten worden. We zagen de achteruitgang bij de onderhandelingen in Kopenhagen (2009) en in Cancun (2010). Niets laat ons vermoeden dat de resultaten van COP17 in Durban (van 28november tot 9 december 2011, deze tekst werd daarvoor geschreven) minder ontgoochelend zullen zijn. Op dezelfde wijze zagen we dat vanaf de COP10 van de Conventie over biodiversiteit, die in 2010 in Nagoya werd gehouden, ook de vermarkting van de natuur op het voorplan kwam met het voorstel om “vernieuwende financiële mechanismen” in het leven te roepen, volgens dezelfde foute benadering via koolstofmarkten.

Het was eveneens op Rio 92 dat het wereldje van de grote bedrijven met het vaandel van “duurzame ontwikkeling” begon te wapperen, omdat ze zagen dat ze een zaakje konden doen. Het concept werd op Rio +10 aangevuld met de “sociale verantwoordelijkheid van ondernemingen”. Dat concept werd tot op het merg verrot door de neoliberale dijkbreuk en deregularisatie, door de mondialisering van de hegemonistische kapitalistische economie. Dat concept van vermarkting maakt ravages in het leven van de volkeren van deze wereld en dat dreigt steeds erger te worden. Die tendens van vermarkting neemt toe via de structurele aanpassingsmechanismen die men “groene economie” noemt. Net zoals de neoliberale agenda van de jaren 90 die de openbare diensten privatiseerde, “liberaliseert” zij de Natuur en onderwerpt haar aan de markten, door haar op te delen in componenten, zoals koolstof, biodiversiteit of milieudiensten. Dat vergemakkelijkt zo de financiële speculatie tezamen met de toe-eigening door bedrijven, waardoor voedselsoevereiniteit verloren gaat en gebieden ontvolkt worden.

Tegenover dit gegeven, dienen wij rond Rio+20 een sterke mondiale beweging te mobiliseren, om dit moorddadig systeem te bekampen, dat ten alle prijze voort wil gaan. Wij dienen de noodzakelijke strijd en de weerstand voor ons overleven te versterken, met het uitwerken van niet-kapitalistische alternatieven zoals de voedselsoevereiniteit. De continuïteit en de diepte van de huidige crisissen hebben een systematisch karakter. Ze worden telkens meer gemilitariseerd en gewelddadiger. Er is een gebrek aan adequate antwoorden vanwege de meerderheid van de regeringen. De instanties worden afgeleid weg van de multilaterale onderhandelingen ten voordele van de geopolitieke en commerciële belangen. Dat alles toont de dringende noodzaak een eigen pluralistische, democratische en autonome ruimte te bouwen, die drager is van een sterke boodschap en concrete verwezenlijkingen kan voorleggen. Een eigen ruimte, die niet enkel een klankkast zal zijn van onze aanklachten en van onze eisen, maar ook bekwaam is om een versterker te zijn van onze creativiteit en onze sterke punten, van onze solidariteit en van onze hoop.

De grote ondernemingen, banken en internationale financiële instellingen samen met hun medeplichtige regeringen bereiden een enorme kermis aan valse oplossingen voor Rio+20 voor. Zij versterken een vergroend kapitalisme als enig antwoord op de vele crisissen door hen verwekt : economische crisis, ecologische crisis, voedselcrisis, energetische crisis, democratische crisis, klimaatcrisis, rechtscrisis, gendercrisis, kortom een crisis van de gehele maatschappij. De Volkerentop zal een antwoord moeten weven en de ware oplossingen zichtbaar maken, die uitgewerkt worden door de volkeren, zowel op de boerenbuiten, als in de wouden, in de fabrieken, in de gemeenschappen, de wijken, de scholen, kortom in alle plaatsen van werk of samenkomst.

We nodigen dus uit om overal dit proces op te starten en te mobiliseren voor Rio+20. Lanceer campagnes en iniatieven voor debatten en vorming, breid strategische samenwerkingsverbanden uit, gericht op coördinatie en solidaire steun in de concrete strijd en maak eisenbundels die de mensen bijeenbrengen.

Wij roepen alle volkeren en bewegingen op die strijden die tegen allerlei vormen van roof en dominantie om zich te verenigen met ons in een Permanente Raad der Volkeren, waar wij onze rechten en die van Moeder Aarde zullen verdedigen tegenover de vermarkting van het leven en de “vergroening” van het kapitalisme en tegen de retoriek van “groene economie”

Door middel van getuigenissen en analyses, door uitwisseling en door solidariteit, door mobilisatie en door concrete actie, dient deze Raad de uitdaging op te nemen de huidige strijd te versterken en op te roepen tot nieuwe acties en nieuwe iniatieven. Zo zullen nieuwe samenwerkingsverbanden ontstaan. De mannen en vrouwen uit het volk zijn de echte schuldeisers voor de sociale en financiële schulden, voor de ecologische en klimaatschuld, voor de democratische en genderschuld, die opgestapeld werden door het kapitalisme, het patriarchaat, het imperialisme, het racisme en het antropocentrisme. Zij zullen in die zin in deze Permanente Raad der Volkeren, de uitdaging aangaan om op significant bij te dragen aan het coördineren van onze verschillende inspanningen om niet-kapitalistische, billijke en rechtvaardige economieën en maatschappijen op te bouwen, in harmonie met elkeen en met de Natuur, waar honger, verpaupering, uitbuiting en onderdrukking overwonnen wordt. We steunen op de vele strijd die al bezig is, dat is een hulp in de voorbereiding van de strategische uitdaging voor de komende tijd.

Wij zullen onder ander activiteiten van zelfbeheer verwezenlijken rond vitale aspecten in het proces van transformatie van systeem en beschaving, Wij zullen op zoek gaan om de strijd van de bewoners van Rio de Janeiro te kennen en deze rechtstreeks te steunen in hun pogingen om te overleven tegen het oprukkend kapitalisme met haar vergroend masker. Vergroend kapitalisme in de vorm van mega-evenementen, in beslagname van gronden, megaprojecten, de zogenaamde ‘clean development mechanismen' en het hele gamma aan misleidende benamingen als REDD, REDD+, biobrandstoffen. We zullen de verantwoordelijken aanklagen, we zullen rechtstreekse actie organiseren en we zullen ook, zoals het hoort, het leven en de hoop vieren die gevoed worden door onze strijd en door onze resultaten.

Wij roepen op om te mobiliseren voor het houden van de Wereldtop der Volkeren voor de sociale en ecologische rechtvaardigheid tegen de vermarkting van het leven en voor het behouden van de gemeenschappelijke eigendommen, en voor de Permanente Raad der Volkeren, op basis van de vele huidige strijd om het leven te verdedigen en om de soevereiniteit te behouden over voedsel, energie, financies, territorium en politiek beleid. Voor het zelfbeschikkingsrecht, de gelijkheid en de rechten voor mensen en Natuur. Voor de analyse naar de oorsprong van de huidige crisis en de nieuwe accumulatievormen van het kapitalisme, kolonialisme en slavernij. Laten we ons als bewegingen en sociale netwerken verenigen opdat Rio+20 een grote volkse mobilisatie wordt die de lokale, regionale en mondiale basis zal versterken die noodzakelijk is om het oprukken van de “groene” kapitalistische charge tot staan te brengen. Rio+20 zou het startpunt moeten worden voor een meer rechtvaardige en meer solidaire wereld.

4 december 2011

Wij verwachten U om samen op te bouwen !
Het leven dat verkoop je niet, dat verdedig je !
Het zijn wij de volkeren die de schuldeisers zijn !
Globaliseer de strijd, globaliseer de hoop !
Vooruit tot ieder van ons bevrijd zal zijn ! Alianza de Pueblos del Sur Acreedores de la Deuda Ecológica, Amis de la Terre d'Amérique Latine et des Caraïbes, Convergencia de Movimientos de los Pueblos de las Américas, Coordinadora Andina de Organizaciones Indígenas, Grassroots Global Justice, Grito Continental de los Excluid@s, Jubileo Sur/Américas, Marche Mondiale des Femmes, Mouvement Mondial pour les Forêts Tropicales, Oilwatch, Via Campesina

Om ons te contacteren : movilizacion.rio20@gmail.com (tot 21 Januari 2012)

Nooit Meer Fukushima Plus Jamais

KSR-01 — 2012-02-05T15:09:34Z

Tekst in het Nederlands onderaan

Un an après la catastrophe nucléaire au Japon
Appel pour la manifestation à Bruxelles le dimanche 11 mars 2012 14h30 Gare de Bruxelles-Nord

Plus Jamais Fukushima Nooit meer

Le mouvement japonais anti-énergie nucléaire lance un appel pour une mobilisation mondiale ce dimanche 11 mars 2012, juste un an après le tsunami et la catastrophe nucléaire. A ce jour, la catastrophe nucléaire au Japon n'est toujours pas sous contrôle.
Les raisons de manifester en Belgique sont nombreuses, de même que les angles d'approche : des raisons de santé et de sécurité, environnementales et climatiques ainsi que des considérations démocratiques et de paix.

La coalition Nucléaire STOP ! Kernergie a retenu les mots d'ordre suivants pour ce dimanche 11 mars

Sortie du nucléaire / Uitstap uit de kernenergie
Contre le gaspillage énergetique / Tegen de verspilling van energie
Pour les énergies renouvelables / Voor hernieuwbare energie
Non aux armes nucléaires / Stop kernwapens
Energie propre pour tous / Propere energie voor iedereen

Rassemblement à 14h30 à la gare de Nord de Bruxelles.
A 15h00 départ de la manifestation.
Les affiches sont bilingues et déjà disponibles. Diffusez-les aux personnes intéressées.
Les tracts sont disponibles. Faites-nous savoir combien vous en souhaitez !

« FUKUSHIMA plus Jamais »

Nous aurions pu quand même tirer les leçons de la catastrophe nucléaire de Tchernobyl en 1986 !
On à dit alors que jamais cela n'aurait pu arriver dans le modèle capitaliste occidental moderne.
Et pourtant, Belga a communiqué le 26 décembre 2011 un rapport particulièrement négatif de la commission d'enquête officielle au sujet de l'approche par l'état japonais et par Tepco (l'Electrabel japonais). Alors que Tepco se défend avec des « Nous ne pouvions pas être préparé à l'impensable », la commission d'enquête répond « Tepco était entièrement responsable de l'anticipation d'une telle catastrophe ». Et effectivement, si nous voulions appliquer à l'industrie nucléaire les normes de sécurité Seveso (destinées à l'industrie chimique), les centrales nucléaires ne seraient jamais construites.
Ce n'est d'ailleurs pas sans raison qu'aucune société d'assurance ne veut plus assurer contre une catastrophe nucléaire.

Au Japon les manifestations continuent.

Communiqué de De Wereld Morgen, le 7 août 2011, au sujet de l'action de protestation des femmes à Tokyo : « Plus de 30.000 enfants ont été irradiés à Fukushima. Pourquoi n'y a-t-il pas eu une évacuation plus rapide ? Dans la préfecture de Fukushima, marquée par une forte activité industrielle, habitent près de 2 millions de personnes. 36.000 d'entre elles ont été évacuées, dans un périmètre de 22 km autour de la centrale. Selon les estimations des bénévoles, cela aurait dû être dans un périmètre de 300 km. L'état japonais n'est pas parvenu à réagir autrement qu'en augmentant de façon importante les normes d'exposition légalement acceptables : de 1mSv (millisievert) pour les enfants, on est passé à 20 mSv, la norme pour les ouvriers adultes. Et cette règle pour les ouvriers de 20 de mSv par an passera à 250 mSv d'ici deux ans ! »

La nourriture a été contaminée ou a été menacée de contamination radioactive dans l'ensemble du Japon.
Les réacteurs nucléaires endommagés fuient toujours vers la mer… et les Japonais mangent beaucoup de poisson. Le ravitaillement en lait et le ravitaillement en riz souffrent toujours des fuites radioactives. Il est aussi caractéristique de constater que sur l'ensemble du territoire, dans les stations d'épuration, le limon reste radioactif après le traitement des eaux d'égouts. On ne sait rien de plus. Il faut cependant noter que, lors du séminaire Climat et Justice Sociale du 23 avril 2011, le professeur Nick Van Larebeke a expliqué clairement qu'il n'existe pas de dose de radioactivité sous laquelle il n'y a pas de danger.

Sortie de l'énergie nucléaire. La loi sur la sortie du nucléaire de 2003 a déterminé que les centrales nucléaires belges fermeraient progressivement leurs portes entre 2015 et 2025. Les trois centrales les plus anciennes, Doel I et II et Tihange I, en 2015 devaient être fermées. Doel III suivait alors en 2022, Tihange II en 2023 et ensuite Doel IV et Tihange III en 2025. Malgré cette loi, et malgré la catastrophe de Fukushima, d'il y a maintenant presque un an, le gouvernement Di Rupo a décidé pourtant de garder encore les portes ouvertes : « le ravitaillement d'électricité doit être assuré ». Selon le magazine Oikos, les études récentes montrent qu'actuellement les projets autorisés ou déjà en construction pour la production d'électricité en Belgique sont suffisants pour compenser la disparation des centrales nucléaires.
CJS/KSR exige de lever toute confusion et de garantir fermement cette sortie comme prévu.

Contre le gaspillage de l'énergie. Un vaste slogan... Beaucoup organisations ont des idées sur ce sujet. Elles sont invitées à donner leur point de vue individuellement. Nous parlons d'économie dans le secteur des transports en renforçant les transports en commun. Nous parlons de l'isolation des maisons. Nous parlons des énormes économies d'énergie qui sont possibles par la meilleure harmonisation des sociétés de production entre elles et par la meilleure intégration avec la planification urbaine. Nous parlons d'économies via de meilleures normes, et ainsi de suite… Le potentiel d'économie est estimé en Belgique à 40%.

Pour l'énergie renouvelable. La sortie de l'énergie nucléaire ne doit pas aboutir à recours plus important à l'énergie fossile et certainement à aucune centrale à charbon ! La lutte contre le gaspillage peut déjà réaliser beaucoup et le potentiel de l'énergie renouvelable sous ses différentes formes est très important. Il est plus que suffisant pour couvrir les prestations de base et remplacer maintenant la part occupée par l'énergie nucléaire. Bien entendu on devra investir dans la production, les possibilités de stockage de l'énergie et dans la distribution.

Stop aux armes nucléaires. Le mouvement pour la paix en Belgique défend cette exigence à juste titre. Nous la défendons également aussi bien au sujet des bombes atomiques classiques (comme celles d'Hiroshima et Nagasaki) que pour les obus à l'uranium appauvri utilisés dans les guerres récentes en Yougoslavie, en Iraq, en Libye,…). Les centrales nucléaires produisent du plutonium, un sous-produit de la réaction atomique, plutonium avec lequel on fabrique les bombes atomiques. Beaucoup de ces bombes n'auraient pas existé autrement. L'uranium appauvri est en volume, le déchet principal du combustible nucléaire. Où va-t-il ? Le VSA a trouvé la solution : dans les obus anti-tank et anti bunkers. Il tue beaucoup plus efficacement que les munitions réalisées avec d'autres métaux. Mais il contamine pour de nombreuses générations l'ensemble du territoire de guerre. Les Serbes et les iraquiens peuvent en témoigner. Les cancers et les malformations y ont augmenté spectaculairement.

Juist één jaar na de kernramp in Japan
Oproep voor de betoging in Brussel op zondag 11 maart 2012
14uur30 Brussel-Noordstation

Nooit meer Fukushima plus jamais

De Japanse anti-kernenergie beweging riep op tot een wereldwijde mobilisatie op deze zondag 11 maart 2012, juist één jaar na de tsunami en kernram. De kernramp in Japan is vandaag nog altijd niet onder controle.

Er zijn vele redenen en invalshoeken om mee te betogen in België : Gezondheidsredenen en veiligheidsredenen, milieu en klimaatredenen, democratische en vredesoverwegingen.

De slogans voor zondag 11 maart zijn :
"Nooit Meer FUKUSHIMA Plus Jamais"
Uitstap uit de kernenergie / Sortie du nucléaire
Tegen de verspilling van energie / Contre le gaspillage énergetique
Voor hernieuwbare energie / Pour les énergies renouvables
Energie propre pour tous / Propere energie voor iedereen
Stop kernwapens / Non aux armes nucléaires

Verzamelen om 14.30u aan het Brusselse Noordstation. Om 15u gaat de optocht van start om ergens in de buurt van het kanaal in Anderlecht te eindigen.

De oproep in België vertrok van het netwerk “Nucléaire STOP Kernenergie” en zal mee ondersteund worden door het front van “Stop and Go”. De affiches zijn tweetalig en reeds beschikbaar. Verspreid ze verder aan geïnteresseerden. Folders worden verwacht binnen twee komende weken. Laat weten hoeveel je er wilt hebben.

"Nooit Meer FUKUSHIMA Plus Jamais"

We hadden toch al lessen kunnen trekken uit de kernramp van Tsjernobyl in 1986 ? Dat zou in het moderne kapitalistische westen nooit gebeurd zijn, werd er toen gezegd. Belga meldt op 26 december 2011 een bijzonder negatief rapport van de officiële onderzoekscommissie over de aanpak door de Japanse staat en door Tepco (de Japanse Electrabel). Als Tepco zich verdedigde met “We konden niet voorbereid zijn op het ondenkbare” antwoordt de onderzoekscommissie “Tepco is verantwoordelijk voor het plannen van een dergelijke onverwachte ramp”. Inderdaad, als we de Seveso-veiligheidsnormen, die bestaan voor de chemische industrie, zouden toepassen op de kernindustrie dan zouden de kerncentrales nooit opgericht zijn. Het is niet voor niets dat geen enkele verzekeringsmaatschappij een kernramp wil verzekeren.

In Japan blijven de betogingen aanhouden. DWM bericht op 7 november 2011 over vrouwenprotest in Tokio. Meer dan 30.000 kinderen werden in Fukushima bestraald. Waarom was er géén snellere evacuatie ? In de Fukushima prefectuur met sterke industriële activiteit wonen bij de 2 miljoen mensen. 36.000 werden geëvacueerd binnen de 22 km van de centrale. Volgens de metingen van vrijwilligers had dat 300 km moeten zijn. De Japanse staat wist niet anders te reageren dan door de wettelijke blootstellingsnormen drastisch op te trekken. Van 1mSv (millisievert) voor kinderen naar 20 mSv, de norm voor volwassen arbeiders. En die norm voor arbeiders van 20 mSv per jaar naar 250 mSv over twee jaar ! (DWM 11 augustus2011)

Over heel Japan is de voedselbevoorrading besmet of bedreigd met radioactieve besmetting. De beschadigde kernreactoren lekken nog altijd naar zee. En Japanners eten veel vis. De melkbevoorrading en de rijstbevoorrading lijden nog altijd onder de radioactieve uitval. Kenmerkend is dat over heel het land het slib, dat overblijft in de waterzuiveringsinstallaties na reiniging van rioolwater, radioactief bevuild is. Men weet er géén blijf mee.

Noteer dat op het seminarie KSR van 23 april 2011 professor Nick Van Larebeke duidelijk uitlegde dat er géén maximum dosis aan radioactiviteit bestaat waaronder het veilig is.

Uitstap uit de kernenergie De wet op de kernuitstap uit 2003 bepaalde dat de Belgische kerncentrales geleidelijk aan de deuren zouden sluiten tussen 2015 en 2025. De drie oudste centrales, Doel I en II en Tihange I, zouden in 2015 moeten gesloten worden. Doel III volgt dan in 2022, Tihange II in 2023 en Doel IV en Tihange III in 2025. Ondanks die wet en ondanks de ramp van Fukushima nu bijna een jaar geleden, besloot de regering Di Rupo om de deur toch nog op een kier te houden. De elektriciteitsbevoorrading zou verzekerd moeten blijven. In het tijdschrift Oikos verschenen recente studies van ingenieursbureaus dat er momenteel in België al voldoende projecten voor elektriciteitsopwekking vergund en in opbouw zijn om het wegvallen van de kerncentrales te compenseren. Met de betoging eisen wij het opheffen van alle onduidelijkheid en harde waarborgen over deze voorziene uitstap.

Tegen de verspilling van energie Dit is een veelomvattende slogan. Heel wat organisaties hebben daar ideeën over. Ze worden uitgenodigd hun persoonlijke accenten te leggen. We hebben het over besparingen in de transportsector door meer openbaar vervoer. We hebben het over de isolatie van huizen. We hebben het over de enorme energiebesparingen die mogelijk zijn door betere afstemming van productiebedrijven onder elkaar en door betere integratie met de ruimtelijke planning. We hebben het over besparingen door betere productnormen, enzovoorts… Het potentieel aan besparing in België wordt geschat op 40%.

Voor hernieuwbare energie Uitstap uit kernenergie moet niet leiden naar meer gebruik aan fossiele energie. Zeker géén steenkoolcentrales. Door het opruimen van energieverspilling kunnen we al veel verwezenlijken. Het potentieel aan hernieuwbare energie in haar verschillende vormen is zeer groot. Meer dan voldoende om als basisvoorziening te dienen en de plaats in te nemen die kernenergie nu bezet. Uiteraard zal er geïnvesteerd moeten worden in productie, opslagmogelijkheden voor energie en distributie.

Stop kernwapens De vredesbeweging in België schuift deze eis naar voor, terecht. We hebben het zowel over de gekende atoombommen (Hiroshima, Nagasaki) als de minder bekende oorlogsobussen van verarmd uranium (recente oorlogen in Joegoslavië, Irak, Libië,…). Met kerncentrales maak je door de radioactieve reactie plutonium als bijproduct. Plutonium, daar maak je atoombommen mee. Veel anders wordt er niet mee gedaan. Verarmd uranium is in volume, de voornaamste rest van de opgebruikte kernbrandstof. Waar blijf je er mee ? De VSA vond de oplossing : in antitank obussen en antibunker obussen. Het doodt veel efficiënter dan kogels van ander metaal. Maar het besmet ook generaties lang het hele oorlogsgebied met radioactiviteit. De Serviërs en Irakezen kunnen er van mee spreken. De kankers en miskramen zijn er spectaculair gestegen.


Affiche-PDF

Zeldzame aardmetalen, voor wiens ontwikkeling ?

KSR-01 — 2012-02-03T15:47:45Z

Zeldzame aardmetalen, voor wiens ontwikkeling ? Door Raf Custers (GRESEA) 2011

Dit artikel is overgenomen van www.chinasquare.be. Kijk daar voor een juiste weergave van de statistieken en grafieken.

“Laten we alstublieft van de zeldzame aardmetalen geen twistpunt maken”, was China's boodschap kort voor president Hu Jintao in januari naar de VS afreisde. In het Westen echter worden de commentaren over de zeldzame aardmetalen metalen bitsig. Zonder deze grondstoffen kunnen geen elektronische producten gemaakt worden en valt de ‘groene economie' stil. Omdat Westerse bedrijven de uitbating van zeldzame aardmetalen niet meer rendabel vonden, zijn ze daar jaren geleden mee gestopt. China produceert nu zo goed als alle zeldzame aardmetalen en is de grootste leverancier aan het Westen. Nu China zijn zeldzame aardmetalen zelf gaat verwerken, roept het Westen – o, ironie : “Mag Niet !”

Het geval Mbark Bousoufa zal in café De Toekomst wel drukker besproken worden. Maar in ons dagelijkse leven komen we de spitante spits bijlange niet zo dikwijls tegen als zeldzame aardmetalen. De toepassingen van zeldzame aardmetalen zijn namelijk legio, van kleurentelevisies en de vuursteentjes in aanstekers tot geavanceerde elektronica en wapens (zie Annex-1). Alle spitssectoren van de economie gebruiken nu permanente magneten en andere componenten waarin zeldzame aardmetalen zijn verwerkt. Het belang van deze materialen is evident.

Zeldzame aardmetalen worden nu bij de kritische grondstoffen ingedeeld. De eerste zeldzame aardmetalen zijn rond 1790 geïdentificeerd en kregen toen hun naam. Die naam is misleidend. Deze ‘metalen' zijn niet zeldzaam, van sommige zitten er zelfs grotere volumes in de aardkorst dan van koper, goud, lood of platina.[i] Maar er zijn in de hele wereld maar enkele vindplaatsen waar zeldzame aardmetalen in voldoende concentraties voorkomen, al of niet geassocieerd met andere materialen (zoals ijzer), om een uitbating economisch rendabel te maken. Van zeldzame aardmetalen worden relatief kleine volumes geproduceerd, in 2009 wereldwijd slechts een kleine 130.000 ton (tegen 2,3 miljard ton voor ijzererts).[ii]

Voor spitssectoren zoals de elektronica en de groene economie zijn deze kritiische materialen onmisbaar (zie Annex-2). Daarom ook wedijveren de economische blokken met elkaar over deze grondstoffen. Voor zeldzame aardmetalen is China nu nagenoeg de enige producent. De EU, de VS en Japan zijn voor hun bevoorrading van China afhankelijk geworden. Maar die afhankelijkheid hebben ze zelf gecreëerd.

Delocalisatie naar China

In twintig jaar tijd is de sector van de zeldzame aardmetalen door elkaar gegooid. Dat blijkt duidelijk uit Tabel-1 (zie onderaan). Tot 1990 waren de VS de grootste producent. Ze voorzagen in hun eigen behoeften en voerden zelfs zeldzame aardmetalen uit, voornamelijk naar Japan, Brazilië en Canada. Maar sinds 1995 voert China de lijst van de producenten aan en in 1999-2000 voerden de VS al ongeveer 90% van hun zeldzame aardmetalen in, direct of indirect uit China.[iii]

De Verenigde Staten gingen achteruit omdat grote ondernemingen in de VS stopten met de uitbating van zeldzame aardmetalen. Het bedrijf Ronson, bekend van de aanstekers, had tot 1990 nog een eigen mijn. De firma Delco Remy, een filiaal van General Motors, produceerde magneetlegeringen op basis van neodymium-ijzer-boron. En de Franse firma Rhône-Poulenc had een fabriek van zeldzame aardmetalen in Phoenix. In 1991 werkten er 411 mensen in de mijnen voor zeldzame aardmetalen en aanverwante installaties, nadien kalfde het aantal jobs af.

De bedrijven in de VS vonden dat ze met de winning van zeldzame aardmetalen niet meer genoeg verdienden. Een eerste reden was dat hun uitbatingkosten stegen onder druk van strengere wetten om gezondheid en milieu te beschermen. Molycorp, de grootste producent in de VS, kreeg problemen met de lozing van afvalwater van de Mountain Pass mijn in Arizona. Daarom sloot Molycorp eerst de fabriek waar ertsen en metalen werden gescheiden. Daarna werd ook de mijn stilgelegd en begon Molycorp zijn voorraden van zeldzame aardmetalen weg te werken. In 2004 stak Molycorp Mountain Pass, dè grootste mijn voor zeldzame aardmetalen in de VS, in de mottenballen.

Een tweede reden waren de prijzen op de wereldmarkt. De vraag naar zeldzame aardmetalen nam toe, maar de prijzen bleven laag door de toename van de productie in China en de uitvoer door dat land. Men zou kunnen zeggen dat zich in China een vuile productie ontwikkelde terwijl de VS de hunne opruimden. Dat wordt nu ook in China erkend. Recent schreef de Beijing Review nog : “ We zijn wereldleider geworden omdat we een snelle en vuile ontginning hebben toegelaten.[iv] In de jaren '70 en '80 ging er in China veel aandacht naar prospectie zodat de productie van zeldzame aardmetalen tussen 1978 en 1989 jaarlijks met 40% toenam.[v]. In de jaren '80 verklaarde de toenmalige Chinese leider Deng Xiaoping : “Het Midden-Oosten heeft olie, maar China heeft zeldzame aardmetalen”.[vi]

Bayan Obo mijn In het Bayan Obo mijnbekken (Baiyunebo in Chinese documenten) in Binnen-Mongolië baat het bedrijf Baotou Rare Earths de grootste mijn van zeldzame aardmetalen ter wereld uit. Het is een deel van Baotou Iron and Steel, een goed aangeschreven holding van mijnen en metaalfabrieken. Er is in China nog een tweede grote afzetting van zeldzame aardmetalen, in Jiangxi in het Zuidoosten.

Maar daarnaast kwam er een wildgroei van kleine private mijnen. In het Ganzhou bekken, in de provincie Jiangxi, waren er op het hoogtepunt van de bedrijvigheid 1035 mijnen met een vergunning. Ze gebruikten verouderde technologie, deden hun mensen in lamentabele omstandigheden werken en verspilden massa's ertsen. De vervuiling werd een nachtmerrie”.[vii] Ook Amerikaanse bedrijven verhuisden hun productie naar China omdat de kosten daar lager waren.[viii] Dat zette een neerwaartse spiraal in gang, die het voor Westerse bedrijven wel mogelijk maakte om zich goedkoop in China te bevoorraden.[ix]

De cijfers van de reserves van zeldzame aardmetalen bevestigen dat China de leverancier van het Westen is geworden. In 1990 werden de wereldreserves door de geologische dienst van de VS op 62 miljoen ton geschat. Dit was de hoeveelheid die met de toen gangbare technieken uitgebaat kon worden. Hiervan bevond zich 48 miljoen ton of 78% in China, tegen 22% in landen met een markteconomie. In 1995 (en opnieuw in 2000) werden de reserves op 100 miljoen ton geschat, waarvan 43% in China. Vandaag bevinden 36% van de wereldreserves zich in China. Het aandeel van China in de reserves is dus opvallend gedaald. Dit komt doordat er buiten China is geëxploreerd en daar ook nieuwe ontginbare reserves zijn gevonden terwijl China intussen zijn eigen reserves heeft ontgonnen. De niet-Chinese reserves zijn niet aangesproken omdat de spitsindustrieën in de VS, Europa en Japan in China goedkoop aan zeldzame aardmetalen konden geraken. Het Westen heeft zelfs eigen voorraden aangelegd met zeldzame aardmetalen uit China, waarvan een aanzienlijk deel zelfs uit China zou zijn gesmokkeld.[x]

Nieuwe oriëntaties in China

Maar China verandert het geweer van schouder. De politiek van hervormingen die sinds 1978 is ingezet om het land te openen en de economie te doen groeien, wordt nu aangevuld met een politiek gericht op meer binnenlandse consumptie en evenwichtiger interne groei. Sinds 2006 leggen de Chinese autoriteiten voor de uitvoer van zeldzame aardmetalen maximum quota op. Die uitvoer daalt dus (zie Tabel-2 onderaan). In 2008 en 2009 hebben daarin ook de economische crisis en de verminderde Westerse vraag meegespeeld.

In 2006, 2007 en 2009 bleef de uitvoer onder de toegelaten limiet. In 2008 werd er meer uitgevoerd dan toegelaten. Dat was ook in 2010 het geval. Het quotum voor 2010 was laag gehouden, ervan uitgaande dat de economische crisis ook de internationale vraag laag zou houden. Maar in de eerste negen maanden van 2010 zijn er 32.200 ton zeldzame aardmetalen uitgevoerd en is de jaarlimiet overschreden.[xi] Daarom werd het quotum voor de rest van het jaar in juli 2010 verder verlaagd met 72%.[xii]

Verscheidene factoren hebben tot lagere uitvoer geleid. De zeldzame aardmetalen moeten om te beginnen in China zelf de groene industrie bevoorraden die sterk in opmars is. Ten tweede is er in de mijnbouw en zware industrie (staal) in China een sanering bezig. Gevaarlijke, illegale en verouderde mijnen worden gesloten. In 2010 zijn er zo bijna 1600 steenkoolmijnen gesloten en, in één bekken in de provincie Hunan, meer dan 100 illegale antimoonmijnen en -verwerkingsinstallaties.[xiii] Illegale of onveilige mijnen van zeldzame aardmetalen ontsnappen niet aan deze operatie. Eerdere saneringsacties zijn dikwijls gesaboteerd, onder andere door corrupte ambtenaren. Maar dit keer melden uiteenlopende bronnen dat het ernst is.[xiv]

Ten derde worden deze sectoren geconsolideerd rond een beperkt aantal grotere staatsbedrijven. Zeldzame aardmetalen zullen naar 5 of 6 staatsbedrijven worden gekanaliseerd, eventueel via een gespecialiseerde beurs of een centraal inkoop bureau.[xv] Tegen 2015 zou het aantal bedrijven actief in zeldzame aardmetalen gereduceerd moeten worden van 90 tot 25.[xvi]

Kennelijk wordt paal en perk gesteld aan de roofbouw op niet-hernieuwbare grondstoffen waarvan de voorraden per definitie ooit op zullen zijn. Voor de zeldzame aardmetalen sloeg de scheikundige Xu Guangxian, dè Chinese expert bij uitstek, in 2005 alarm vanwege grootschalige radioactieve vervuiling (aan de Gele Rivier) ; hij waarschuwde ook dat de voorraden van Bayan Obo binnen 35 jaar uitgeput zouden zijn als er niet werd ingegrepen.[xvii] Er moet rationeler met de beschikbare voorraden worden omgegaan.

China wil tenslotte voor de zeldzame aardmetalen hogere prijzen krijgen op de wereldmarkt. Er moet dus een trendbreuk komen ten opzichte van de periode tussen 1998 en 2005 toen de uitvoer van zeldzame metalen vertienvoudigde, maar de prijs met 36% zou zijn gedaald.[xviii] “Nooit eerder”, zo vatte een verslaggever het samen, ”zijn China's zeldzame aardmetalen zo goedkoop verkocht. De VS en Japan konden de hand leggen op kostbare grondstoffen zonder er veel geld aan uit te geven”.[xix]

De Chinese maatregelen maken ook dat zeldzame aardmetalen in China goedkoper zijn dan op de wereldmarkt. China zou buitenlandse bedrijven willen aanzetten om zich in China te vestigen en zeldzame aardmetalen tot (half-)afgewerkte producten te transformeren. Chinese bronnen stellen hier General Motors als voorbeeld, dat in 2009 zijn internationaal hoofdkwartier naar Shanghai verhuisde. GM heeft zeldzame aardmetalen nodig voor de motor en de batterijen van zijn elektrische auto, de Chevrolet Volt.

Bel de politie (bij de WTO)

Het bijsturen van de Chinese strategie botst op onbegrip in het Westen dat zich zorgen maakt over zijn bevoorrading. In september 2010 komt het over de zeldzame aardmetalen tot open conflicten met Japan en de Verenigde Staten.

Op 7 september 2010 botst een Chinese vissersboot met patrouilleboten van de Japanse kustwacht in de Oost-Chinese Zee. De Chinese kapitein wordt gearresteerd. Het incident maakt in beide landen felle nationalistische gevoelens wakker. Een oude ruzie tussen Japan en China over een eilandengroep laait weer op. In Chinese havens worden leveringen voor Japan geblokkeerd. China wordt ervan beschuldigd dat het geen zeldzame aardmetalen meer naar Japan verscheept. Beijing ontkent dat een embargo is ingesteld. Chinese douaniers zouden op eigen initiatief ladingen voor Japan hebben tegengehouden. De indruk is wel gewekt dat China zijn zeldzame aardmetalen gebruikt als wapen tegen concurrenten.

Dezelfde maand, meer bepaald op 9 september, dient de Amerikaanse vakbond van staalarbeiders United Steelworkers (USW) bij de regering in Washington formeel een klacht in tegen China wegens concurrentievervalsing in de sector van de groene economie.[xx] Volgens de USW sluit China de toegang tot kritische mineralen af. China zou verder zijn producenten van groene technologie met illegale maatregelen beschermen. “Veel van die maatregelen”, aldus de USW, “zijn in strijd met de regels van de Wereldhandelsorganisatie”. De vakbond schrijft nog : “Deze restricties doen voor de industrie buiten China de prijzen stijgen, en zijn een sterke aanmoediging om productie naar China te verhuizen. Regeringsambtenaren in China hebben inderdaad expliciet gezegd dat ze met de uitvoerbeperkingen investeringen willen aanmoedigen in de verwerking van deze mineralen, stroomafwaarts van de mijnen, in China in plaats van in andere landen”.[xxi]

De USW-klacht wordt opgepikt in het Amerikaanse parlement en door Ron Kirk, de handelsgezant van de Amerikaanse regering. Maar Kirk heeft tot dusver bij de de Wereldhandelsorganisatie (WHO) voor de zeldzame aardmetalen nog niets ondernomen. Bij de WHO loopt overigens nog altijd een klacht, die in juni 2009 is ingediend door de VS, Mexico en de Europese Unie, omdat China de uitvoer van een tiental andere mineralen, gaande van bauxiet tot zink, zou beperken.

China heeft geantwoord dat het in zijn recht is. Volgens een topman van de Chinese Rare Earth Society gelden er geen uitvoerbeperkingen voor in China gemaakte componenten met zeldzame aardmetalen (zoals permanente magneten en lichtgevende materialen). “In de WHO-regels staat ook nergens dat een land geen maatregelen mag nemen om de uitvoer van zijn eigen producten te beperken”, aldus deze bron.[xxii] Chinese bronnen benadrukken dat de Westerse critici enkel voor hun eigen belang de prijzen van zeldzame aardmetalen zo laag mogelijk willen houden en dat China nu doet wat in de VS al veel eerder is gebeurd, namelijk de vuilste mijnen sluiten.[xxiii]

Ook andere instellingen hebben hun afhankelijkheid van de Chinese zeldzame aardmetalen bestudeerd en erkend. In de VS waren er studies van het Congres en de ministeries van Defensie en Energie ; in Japan van de regering en in Europa van de EU-instellingen en de Duitse industrie. Maar de klacht van de USW is tot dusver de meest agressieve actie in dit dossier.[xxiv]

Europa toont zijn tanden

Nu tekenen zich twee tendensen af. Buiten China ondervindt de sector van de zeldzame aardmetalen ineens een nieuwe dynamiek. Investeerders beseffen dat er met zeldzame aardmetalen weer geld te verdienen valt, en overal beginnen nieuwe projecten. De marktperspectieven op langere termijn lijken gunstig te zijn. De vraag naar zeldzame aardmetalen stijgt, voornamelijk vanuit de groene economie en toepassingen zoals elektrische voertuigen en windturbines . In 2015 zou de vraag 200.000 ton benaderen terwijl, zoals al vermeld, de productie momenteel rond 130.000 ton ligt. Er moet dus productiecapaciteit bijkomen. Maar omdat zeldzame aardmetalen moeilijk te vinden zijn en nog moeilijker te produceren, kan het nog jaren duren voor die capaciteit er is.[xxv] Zolang – een extra-aansporing voor investeerders – blijven de prijzen wel onder druk staan. Het afgelopen jaar is de prijs van sommige zeldzame aardmetalen vervijfvoudigd.[xxvi] Die trend zal onder druk van de vraag (ook uit China) voortduren.

De geldschieters pompen dus geld in bedrijven die nieuwe mijnen willen ontwikkelen. Dat gaat zo'n vaart dat er al sprake is van een zeepbel. Ter illustratie : een index van aandelen van bedrijven actief in zeldzame aardmetalen schoot in september en oktober 2010 met 35% omhoog. Zes onbekende mijnbedrijven uit de VS, Canada en Australië waren toen samen 5 miljard euro waard, hoewel ze nog geen gram zeldzame aardmetalen hadden geproduceerd.[xxvii]

Mountain Pass mijn Er staan ook concrete projecten in de steigers. Molycorp wil de Mountain Pass mijn heropenen. In 2010 haalde Molycorp hiervoor 275 miljoen euro vers kapitaal op. Op termijn zou Mountain Pass jaarlijks 20.000 ton zeldzame aardmetalen moeten voortbrengen, bijna een zesde van de huidige wereldproductie en méér dan de totale VS-behoeften. Molycorp heeft intussen contracten gesloten met de grote consumenten Sumitomo, Mitsubishi en Hitachi die minder afhankelijk willen worden van China. Sumitomo zal 95 miljoen euro investeren of lenen aan Molycorp in ruil voor de levering van een kleine 3000 ton zeldzame aardmetalen per jaar uit de Mountain Pass mijn.[xxviii] In Australië heropent de firma Lynas binnen negen maanden de Mount Weld mijn. Lynas haalde in 2009 al 295 miljoen euro vers kapitaal op. Lynas gaat de zeldzame aardmetalen van Mount Weld verwerken in Maleisië en heeft een contract gesloten met Japans grootste invoerder van zeldzame aardmetalen, de firma Sojitz.

Er lopen op dit ogenblik zeker twintig projecten om zeldzame aardmetalen te ontginnen of om nieuwe mijnen te exploreren.[xxix] Maar het zal twee tot vijf jaar duren vooraleer die projecten gaan produceren. Daarbij speelt dat de technologische kennis in het Westen nu achterop loopt bij die van China. Sommigen suggereren dat China het ook op dit vlak handig heeft gespeeld. Zo schrijft de eerder genoemde vakbond USW dat de laatste verwerkingsfabriek in de VS jaren geleden door “de Chinezen” is opgekocht en naar China verscheept.[xxx] De USW heeft het hier vermoedelijk over de firma Magnequench, opgericht door General Motors in de jaren '80, die magneten produceerde voor de auto's van GM. Magnequench werd in 1995 overgenomen door twee Chinese bedrijven en een Amerikaanse investeerder en verhuisde in 2002 naar China. Niet bij nacht en ontij, zoals de USW suggereert, maar geheel in overeenstemming met het verkoopscontract.

Er komt dus ook vraag naar Chinese expertise. De Franse firma Rhodia, opvolger van Rhone-Poulenc, stelde in november 2010 in de afdeling zeldzame aardmetalen een Chinees specialist als directeur aan. Ook Chinese bedrijven doen mee aan de stormloop, vooral in Australië, al zijn ze vaak niet (meer) welkom. China Non-Ferrous Metal Mining Co (CNMC) moest in september 2009 een bod voor een meerheidsdeelname in Lynas laten vallen omdat de Australische regering de overeenkomst had geblokkeerd.

Grote consumenten zoeken ook naar technieken om minder afhankelijk te worden van zeldzame aardmetalen uit China. De Japanse Hitachi-groep zegt nu zeldzame aardmetalen te kunnen terugwinnen uit harde schijven van computers. Toyota werkt aan een elektrische motor zonder magneten met zeldzame aardmetalen. De Duitse groep Continental zegt al een motor zonder zeldzame aardmetalen te hebben ontwikkeld. Maar ook op dit vlak zullen doorbraken nog een tijd op zich laten wachten.

Op het diplomatieke vlak streken China en de VS de plooien glad. Midden januari bracht de Chinese president Hu Jintao een bezoek aan de Verenigde Staten. Daar stonden de zeldzame aardmetalen niet bovenaan de agenda. Beide landen hadden op voorhand sussende taal gesproken. In december had Jon Huntsman, de Amerikaanse ambassadeur in China, gewaarschuwd dat “China zeldzame aardmetalen niet als een wapen mag gebruiken”, maar hij had ook begrip gevraagd voor China's binnenlandse economische uitdagingen.[xxxi] Vervolgens verklaarde de Chinese viceminister van Buitenlandse Zaken Cui Tiankai dat “zeldzame aardmetalen geen probleem tussen de VS en China hoeven te worden”. [xxxii] Een dag voor Hu Jintao aankwam in de VS, publiceerde de Wall Street Journal een lang interview met de president. Daarin benadrukte de Chinese president vooral dat China en de VS sinds twee jaar “een praktische samenwerking” hebben opgebouwd waar ze beiden voordeel uit halen en dat die samenwerking zal worden voortgezet.[xxxiii]

Maar, en dat is de tweede tendens, in Europa zijn de standpunten wel harder geworden. De Europese industrie wil absoluut zeker zijn dat de bevoorrading met kritische grondstoffen verzekerd is. Zo komt China in het vizier. De uitspraken van het Bundesverband der Deutschen Industrie (BDI), de koepel van de Duitse patroonsfederaties, spreken boekdelen. De BDI heeft drie congressen gewijd – in 2005, 2007 en 2010, aan de Rohstoffsicherheit, dus de vraag of de Duitse industrie de grondstoffen zal krijgen die ze nodig hebben. Tijdens het recente congres in oktober 2010 verklaarde BDI-voorzitter Hans-Peter Heitel : “We zijn met niemand in oorlog, niet met China, noch met enig ander land,maar China veroorzaakt wel de meeste problemen en China's maatregelen gaan in tegen de regels van de Wereldhandelsorganisatie”. Keitel ziet ook knelpunten voor de leveringen van grondstoffen, die het voortbestaan van sommige ondernemingen kunnen bedreigen. “Bijzonder explosief : zeldzame aardmetalen”, zegt Keitel, want zo'n 97% van die zeldzame aardmetalen worden uit China betrokken.[xxxiv] Dè oplossing volgens de BDI is “Vrije toegang, zeker wanneer het om spitstechnologieën gaat”.

Ironisch is wel dat de Duitse industrie kennelijk géén vrije toegang gunt aan Chinese ondernemingen in Oost-Europa en Centraal-Azie. Duitsland beschouwt die gebieden als zijn achtertuin. Het Oost-Europa- bureau van de BDI bestudeerde in 2010 hoe Chinese ondernemingen daar investeren, onder meer om China's bevoorrading met olie èn zeldzame aardmetalen te versterken. “Veel van deze materialen zijn ook in Rusland, Oekraïne en Centraal-Azie te vinden. Kazakstan is een goed voorbeeld”, aldus dit bureau. Duitsland moet die markt afblokken, zo luidt de aanbeveling, zoals in de jaren ‘70 in contracten met de Sovjet-Unie is gebeurd.[xxxv] In een toespraak voor dit BDI-bureau neemt de Duitse kanselier Angela Merkel deze conclusie over. Ze verklaart dat er in Centraal-Azië nog veel Luft nach oben is, dat betekent : nog veel ruimte voor Duitsland om economische betrekkingen aan te knopen, ook voor de zeldzame aardmetalen die “we nog voor elektrische batterijen zullen nodig hebben”.[xxxvi]

De Duitse industrie lobbyt vanaf 2007 stelselmatig om zijn grondstoffenbelangen in Europese politiek te doen vertalen. Daarin schijnt ze goed te lukken. BDI-voorzitter Keitel noemt als één van de successen dat de Duitse regering in 2007 aan de basis lag van het grondstoffeninitiatief van de Europese Unie en dat “de industrie de ontwikkeling van het initiatief en zijn omzetting heeft begeleid”. Keitel bedoelt het zogenaamde Raw Materials Initiative waarmee de Europese Commissie in 2008 heeft uitgepakt. Het doel van dat programma is te zien hoe afhankelijk de Europese industrie van externe grondstoffenbronnen is en wat daaraan gedaan kan worden.

In 2010 gaf de Raw Materials Supply Group van de Commissie een overzicht van de situatie. De groep heeft van 41 materialen bestudeerd in hoeverre ze kritisch zijn. Zeldzame aardmetalen blijken hier de grondstof met het hoogste leveringsrisico te zijn. Uiteindelijk hield de groep een lijst van 14 kritische materialen over, met daaronder ook de zeldzame aardmetalen (zie Annex-3). Volgens deze studie is de industrie in de EU voor 100% afhankelijk van de invoer van zeldzame aardmetalen. Ze kan ze niet recycleren, omdat er nog geen procedés bestaan om zeldzame aardmetalen op een economisch rendabele manier te recycleren. En het aantal sites in Europa waar zeldzame metalen gewonnen kunnen worden, is beperkt.[xxxvii]

Ook de EU wil dus absoluut vrije toegang tot kritische mineralen buiten Europa. Dat blijkt ook uit het Raw Materials-actieplan dat de Commissie op 2 februari 2011 heeft bekendgemaakt. Uit dit plan spreekt dezelfde vastberadenheid als uit de Duitse standpunten om zich toegang tot de grondstoffen te verschaffen en elke uitvoerbeperking te bestraffen. De Commissie sluit daarvoor zelfs commerciële represailles niet uit.

Raf Custers, journalist en researcher bij GRESEA.be

[i] De groep van de zeldzame metalen bestaat uit 15 metaalachtige elementen (de nummers 57 tot 71 in de Periodieke Tabel), gewoonlijk aangevuld met scandium (Nummer 21) en yttrium (Nummer 39). Ze hebben gelijkaardige chemische eigenschappen. De 15 elementen zijn : lanthanum, cerium, praseodymium, neodymium, promethium, samarium, europium, gadolinium, terbium, dysprosium, holmium, erbium, thulium, ytterbium en lutetium.

[ii] Cijfers van de US Geological Survey.

[iii] Rare Earth Elements – Critical Resources for High Technology, USGS Fact Sheet 087-02, 2002.

[iv] “It was the country's tolerance for quick and dirty extraction that made it the global leader”. Rare earth even rarer, Beijing Review, 21 januari 2011.

[v] Hurst, Cindy, China's Rare Earth Elements Industry : What Can the West Learn ? Institute for the Analysis of Global Security, Washington maart 2010.

[vi] Geciteerd in : China's Rare Earth Campaign Targets Environmental Protection, Xinhua Insight, 16 september 2010

[vii] Rare earth even rarer, Beijing Review, 21 januari 2011.

[viii] “During the 1980s, the United States, once the world's leading producer of the minerals, gradually shifted the production to China, mostly due to its lower environmental standards, and lower labor costs”. 11 november 2010, http://seekingalpha.com/article/236...

[ix] Rare Earths. Mineral Yearbook 2008, USGS.

[x] Volgens Xu Giangxian, dè Chinese expert bij uitstek, hebben Zuid-Korea en Japan strategische voorraden van zeldzame metalen aangelegd, waarmee ze 20 jaar voortkunnen. In Japan zou 20% van de leveringen voortkomen uit de zwarte markt in China. Zie : Chinese expert calls for immediate stockpiling, Metal Pages, 2 november 2009, geciteerd in Cindy Hurst, o.c.

[xi] Nearly half of China's rare earth exports went to Japan in first 9 months, MofCom, 17 november 2010.

[xii] China to exploit rare earth methodically and calmly handle international pressure, ZTS, 25 oktober 2010.

[xiii] Antimonie wordt onder meer als brandwerend materiaal in kledij verwerkt. China is goed voor bijna 90% van de wereldproductie. Zie o.m. Antimony on a high as Beijing goes green, Financial Times, 15 september 2010.

[xiv] “In the past, mines were sometimes closed and reopened soos afterwards. But officials in Hunan say the Lengshuijiang mines and process facilities have stayed closed this time, leading to price pressure”. Antimony price jumps after China's purge of illegal mines, Financial Times, 18 januari 2011.

[xv] In het Jiangxi-bekken zouden China MinMetals en China Aluminium (Chalco) de voornaamste afzettingen uitbaten, in Sichuan en Guangdong zouden dat Jiangxi Copper en China Nonferrous Metal Industry zijn en in Bayan Obo zou Baotou Steel Rare-Earth High-tech de exploitatie verzekeren. Daniel Krakja, La Chine concentre l'exploitation des terres rares, Usine Nouvelle, 3 juni 2010.

[xvi] Xinhua Insight, o.c. 16 september 2010

[xvii] Xu Guangxian et al, An Emergency Call for the Protection of Thorium and Rare Earth

Resources at Baiyun Erbo and the Prevention of Radioactive Contamination of the Yellow River

and Baotou, geciteerd in Cindy Hurst, o.c.

[xviii] Rare earth even rarer, o.c.

[xix] ZTS, o.c. 25 oktober 2010.

[xx] USW Files Trade Case to Preserve Clean, Green Manufacturing Jobs in America, United Steelworkers, perscommuniqué, 9 september 2010. De klacht bestaat uit een dossier van 5800 pagina's dat is ingediend bij het bureau van de Handelsafgevaardigde van de Amerikaanse regering. Op onze vraag of de USW ons het volledige document kon bezorgen, verwees de vakbond ons naar de website van dit bureau waar een samenvatting te vinden is. Zie : http://www.ustr.gov/about-us/press-...

[xxi] United Steelworkers' Section 301 Petition Demonstrates China's Green Technology Practices Violate WTO Rules, USW, september 2010.

[xxii] China does not have monopoly on rare earth, Caijing Guojia Zhoukan, 31 oktober 2010

[xxiii] China defends its policy on rare earth export control, gov.cn, 29 augustus 2010

[xxiv] De USW stelt zich ook chauvinistischer op dan de Amerikaanse Kamer van Koophandel. Wat moet men bij voorbeeld denken van deze zin : “The USW believes that the nation that leads the clean energy economy will lead the global economy”. In : United Steelworkers' Section 301 Petition Demonstrates China's Green Technology Practices Violate WTO Rules, USW communiqué, 9 september 2010.

[xxv] Rare earth even rarer, o.c.

[xxvi] Price briefing, Industrial Minerals, 27 januari 2011.

[xxvii] Bubble fear as rare earths soar, Financial Times, 25 oktober 2010

[xxviii] Signature of a Memorandum of Understanding with Molycorp, Inc. pertaining to the supply of rare earth to Japan, Sumitomo Corporation, 13 december 2010

[xxix] 100525 Shock and ore. Rare Earth Minerals SPECIAL, Industrial Minerals, 25 mei 2010.

[xxx] “Its last processing facility for such materials was purchased by the Chinese and its equipment shipped to China years ago”. United Steelworkers' Section 301 Petition Demonstrates China's Green Technology Practices Violate WTO Rules, s.d. (9 september 2010)

[xxxi] Charlie Rose Talks to Jon Huntsman, Bloomberg-Businessweek, 6 januari 2011.

[xxxii] Terres rares : la Chine défend sa politique avant la visite de Hu aux Etats-Unis, Les Echos, 12 januari 2011

[xxxiii] China leader answer questions on currency, relations with US, Wals Street Journal, 17 januari 2011.

[xxxiv] Hans-Peter Keitel, Rede. Rohstoffsicherheit für Deutschland und Europa, 26 oktober 2010.

[xxxv] “A possible model for such a strategy would be the natural gas pipes business which the Federal Republic agreed with the former Soviet Union in the seventies”, in : Position Paper. Chinese Activities in Eastern Europe. Success through market-aggressive financing offers, Ost-Ausschuss des Deutschen Wirtschaft, BDI, oktober 2010.

[xxxvi] Rede von Bundeskanzlerin Dr. Angela Merkel auf der Jahresmitgliederversammlung des Ost-Ausschusses des Dertschen Wirtschaft, Berlijn, 14 oktober 2010.

[xxxvii] De Canadese firma Tasman Metals is in Zweden en Finland aan het exploreren. Greenland Minerals and Energy (Australië) werkt in Kvanefjeld op Groenland.

Voir en ligne : www.chinasquare.be

Evaluatie Durban klimaatonderhandelingen december 2011

KSR-01 — 2012-01-29T13:13:12Z

Evaluatie Durban klimaatonderhandelingen december 2011
Wiebe Eekman, 11 december 2011

Nu na de Durban-klimaatramp : het roer omsmijten in de klimaatbeweging.

Gedeeltelijk maak ik dezelfde analyse als vele klimaatactivisten, gedeeltelijk sla ik andere wegen in. Ja, de Durban-akkoorden zijn een ramp, die de klimaatontaarding verder gaan doen ontsporen. Nee, de essentie van het Kyoto-protocol is niet gered, wel de enorme miljardenzwendel van de emissiehandel. Nee we zijn steeds verder van het gewenste “fair, ambitieus en bindend” akkoord, we zitten in een enorme machtstrijd van de grote kapitalistische landen tegen de rest van de wereld. Nee, we moeten onze pijlen niet op China en andere opkomende landen richten, maar ijveren voor emissiereductie hier in eigen land. Ja, de klimaatkwestie is een dringende zaak geworden voor de arbeidersstrijd hier in ons eigen land.

Ja, de Durban-akkoorden zijn een ramp, die de klimaatontaarding verder gaan doen ontsporen. De Durban-akkoorden van de laatste minuut stellen dat het Kyoto-protocol voorlopig verlengd wordt. Dat er vanaf nu verder gepraat wordt om in 2015 een nieuw verdrag te krijgen, dat echter pas bindend zal worden in 2020. Dat er géén bindende emissiereducties op de uitgestoten broeikasgassen worden opgelegd, maar dat elke staat zijn eigen voorstel kan volgen, zoals het reeds na Kopenhagen 2009 was.
Nochtans waren de wetenschappers van het IPCC strikt in hun vierde rapport van 2007 : Om de komende opwarming van de aarde te beperken tot maximaal 2°Celsius, moet de wereldwijde emissie ten laatste vanaf 2015 sterk beginnen te dalen. Tegen 2020 moet de emissie wereldwijd 20% onder het niveau van 1990 zitten en tegen 2050 50%.
Vandaag zijn we wereldwijd met 30% meer emissies dan in 1990 ! Met de voorgestelde vrijwillige reducties halen we het niet. De temperatuurstijging zal 4°Celsius zijn. Dat is een gemiddelde. In Afrika zal dat 6° of meer zijn. Bovenop herinneren we dat de IPCC-wetenschappers recent zeiden dat de vastgestelde klimaatontaarding sneller loopt dan hun oorspronkelijke gemiddelde schattingen. Dat met de huidige vaststellingen de cijfers sterk bijgesteld moeten worden. Bovendien is die 2°Celsius grens met de natte vinger bepaald op economische gronden, het is bijlange nog géén veilige grens die ons tegen verdere klimaatontaarding beschermd.
Dit wordt een menselijke ramp voor hele gebieden op de wereld. De bronnen van de rivieren drogen op en grote landbouwgebieden komen zonder water te zitten. De voedselbevoorrading van 3 miljard mensen wordt bedreigd. Ja, met de huidige westerse bevoorradingssysteem voor voeding zullen wij het hier ook onrechtstreeks voelen. En rechtstreeks in het wispelturig worden van het weer met droogtes en stortbuien.
De huidige woordvoerders van de kapitalistische landen dienen voor de rechtbank gesleurd te worden voor ecocide en genocide.

Nee, de essentie van het Kyoto-protocol is niet gered, wel de enorme miljardenzwendel van de emissiehandel.
Het oorspronkelijk Kyoto-protocol is ontstaan uit de nabesprekingen van de wereldwijde milieuconferentie in Rio de Janeiro (Brazilië) in 1992 georganiseerd door de Verenigde Naties. Daar werd duidelijk gesteld dat ten eerste de emissies van broeikasgassen naar beneden moeten ten opzichte van het referentiejaar1990. Ten tweede dat dit een gedeelde, maar gedifferentieerde verantwoordelijkheid was voor alle landen. Ze bedoelen dat iedereen er mee te maken heeft. Maar ook dat de historische verantwoordelijkheid van de geïndustrialiseerde landen (hoofdzakelijk de rijke kapitalistische landen) verpletterend is. Dat die landen dus in dezelfde verhouding (75 à 90%) de last aan kosten en aan werkelijke emissievermindering dienen te dragen. Dat werd herhaald in de klimaatbesprekingen van Bali (COP13, december 2007). Dat werd ook als uitgangspunt genomen voor het oorspronkelijk Kyoto-protocol.
Het eerste ontwerp dat op tafel lag voor het Kyoto-protocol zou absolute emissie reductienormen opleggen, zoals in Europa ook al gedaan werd voor de bestrijding van zure regen (normen op de maximale uitstoot van zwaveloxiden en stikstofoxiden). De VSA lagen dwars. Zij eisten in plaats daarvan emissiehandel . Om hen aan boord te hijsen werd dit toegestaan. Het begin van een politieke ramp, die wij ons nog lang zullen betreuren. Uiteindelijk tekenden de VSA toch niet. Nu ook nog niet, maar ze onderhandelen wel mee ! Om alles weg te rafelen dat enigszins positief zou kunnen zijn. Van pretentieus cynisme gesproken !
Wat is er dan gered van het Kyoto-protocol in Durban ? Enkel die emissiehandel, die superwinsten oplevert aan de bedrijven die onder het handelssysteem vallen. In de huidige context konden de kapitalistische landen niet aanzien dat die miljarden zwendel plots zou stoppen. Dat zou een ramp zijn voor de banken en speculanten. En zoals je weet “we moeten lief zijn voor de banken” ! De milieuorganisaties die in Durban de onderhandelingen volgden vonden een nieuwe gevleugelde uitspraak die dat goed samenvat : “Als het IPCC een ratingbureau was geweest, dan was het klimaat al gered”

Nee we zijn steeds verder van het gewenste “fair, ambitieus en bindend” akkoord, we zitten in een enorme machtstrijd van de grote kapitalistische landen tegen de rest van de wereld.
In Kopenhagen 2009, Cancun 2010 en nu in Durban 2011 zien we dezelfde machtstrijd van de VSA, Australië, Canada, Japan én Europa tegen de rest van de wereld. Bolivia getuigd dat er géén eerlijke onderhandelingen met alle 194 landen zijn, maar dat de rijke landen in achterkamers bedisselen en op het laatste moment met voldongen feiten afkomen, met een tekst, die te nemen of te laten is, zonder dat iemand hem heeft kunnen bestuderen. Dat heel wat zwakkere landen afgedreigd worden of omgekocht met schamele geldbeloften, die niet waargemaakt worden. In Durban werd nogmaals het groen klimaatfonds bevestigd. In Cancun werd reeds 100 miljard per jaar beloofd, maar niet wie dat zou betalen en wanneer. Die 100 miljard is bovenop verre van voldoende om de noden te lenigen.
De VSA voeren een machtstrijd om hun wereldwijde dominantie te behouden. Zij weigeren hun historische verantwoordelijkheid voor de opbouw van broeikasgassen in het verleden te erkennen. Zij willen afkomen van die hogere verantwoordelijkheid als rijk kapitalistisch land met een hogere uitstoot per hoofd van de bevolking. Stelselmatig zetten zij zo slachtoffers en daders op dezelfde leest. Alle kapitalistisch georiënteerde woordvoerders gingen daarin mee, ook Europa. China wordt regelmatig als alibi gebruikt. China zou de grootste vervuiler zijn. Sinds één jaar stoot China ietsje meer broeikasgas uit dan de VSA, jawel. Maar hun bevolking is wel 6 keer meer. Per hoofd van bevolking staan ze ver achter de VSA. Maar China is ook de fabriek van de wereld geworden. Trek van hun uitstoot de emissies af voor de producten die naar de VSA en Europa verscheept worden en tel die bij de emissie van de ontvangende landen, dan is de kloof zo groot als de Grand Canyon. China verdedigde met recht de principes uit de beginselverklaring van Rio 1992, die overgenomen werden in het oorspronkelijke Kyoto-protocol en in de “routekaart van Bali”. Die principes zeggen dat de rijke zogenaamde “ontwikkelde” landen meer dan gemiddeld inspanningen moeten doen om de verdere ontplooiing van de armere zogenaamde “ontwikkelingslanden” toe te laten, zonder dat het klimaat daar meer slachtoffer van zou worden. China maakte zich zo woordvoerder voor de G77. De VSA zien hun wereldhegemonie bedreigd en blokken daarom elke toezegging van hun kant af.

Nee, we moeten onze pijlen niet op China en andere opkomende landen richten, maar ijveren voor emissiereductie hier in eigen land.
Erger nog dan de pure handel in emissierechten tussen bedrijven van één en hetzelfde land, is de handel en zwendel in zogenaamde compenserende emissiekredieten, een moderne vorm van de katholieke aflaten uit de middeleeuwen. Kapitalisten kopen bossen in Azië, Afrika of Zuid-Amerika op voor een prikje en beloven die niet te zullen kappen. Een belofte die ze elk jaar kunnen herhalen. Met die fictief uitgespaarde emissie van de koolstof opgeslagen in die bomen verwerven ze zogenaamde emissiekredieten, die ze weer kunnen inbrengen of verhandelen. Allemaal veel gemakkelijker en meer winstgevend dan iets te doen aan de uitstoot in de eigen fabrieken. Men kan zelf zeggen dat de investering in bestaande nieuwe technologie daarvoor uitgesteld wordt.
Erger nog, ze verjagen de locale bevolking uit die bosgebieden, verbieden de locale landbouw en leggen zelf nieuwe plantages aan (jawel dat wordt toegelaten en tijdelijke destockage van koolstofopslag genoemd). Het is puur imperialisme.
De klimaatbeweging heeft zich de voorbije vijf jaar gefocust op het bereiken van een “fair, ambitieus en bindend” akkoord op internationaal vlak. Toen dat niet bereikt werd in Kopenhagen 2009 zat de meerderheid in de put. Een deel was verontwaardigd over de VSA. Maar een deel begon ook op China te spuien in navolging van de Westerse propaganda. In Cancun 2010 hadden zij géén hoge verwachtingen. Daar werden de principes van emissiehandel en andere “marktconforme mechanismen” die in Kopenhagen voorgesteld waren deze keer formeel als besluiten genomen. Nog erger dus. Het werd wel voorgesteld als een kleine overwinning want het “onderhandelingsproces” was gered. Nu in Durban probeert men opnieuw die truc uit te halen. De onderhandelingen zijn nog niet afgesprongen. Nee, inderdaad niet, maar wel vreselijk te laat en onder een slechte kapitalistische begeestering.
De onderhandelingen zijn een machtstrijd. Het klimaat wordt als een alibi gebruikt om de problemen van de kapitalistische crisis naar de landen uit het zuiden te verschuiven. In deze logica zal er nooit een “fair, ambitieus en bindend” akkoord komen. Nu niet , in 2012 niet, in 2013 niet , in 2014 niet en ook niet in 2015, of wanneer dan ook. Een akkoord bezegelt gewoon de bestaande machtsverhoudingen. De klimaatbeweging moet helpen die machtsverhoudingen te veranderen. Wij dienen te ijveren voor daadwerkelijke emissiereductie in eigen land. Voor strenge normstelling vanuit de overheid. Je zult zien dat een akkoord pas getekend zal worden als die emissiereducties al bereikt zijn of gemakkelijk bereikbaar zullen blijken.

Ja, de klimaatkwestie is een dringende zaak geworden voor de arbeidersstrijd hier in ons eigen land. Emissiereductie in eigen land, maar zonder afwentelen van de last op de arbeiders van het eigen land. Het kan, theoretisch althans. De technologie ervoor is bekend. Maar er zal geïnvesteerd moeten worden. Er zullen veel nieuwe werkkrachten nodig zijn. We zullen moeten strijden voor de opleiding van die mensen en voor hun sociale bescherming.
Nog een half jaar geleden predikten de kapitalistische goeroes de “green deal”, het alles oplossende groene kapitalisme. Sinds de bankencrisis en de voetval voor de speculanten hoor je er niets meer van. Het “groene kapitalisme” heeft nu bewezen ecologisch van geen tel te zijn. Er wordt niet meer gesproken over het scheppen van “groene jobs” De crisis heeft hun sociaal failliet bewezen en nu komt er het ecologisch failliet bovenop.
Om de klimaatontaarding te beperken en de daaruit volgende sociale miserie te vermijden, dienen wij in België en Europa de broeikasuitstoot te halveren in de komende tien jaren en in de volgende generatie die uitstoot terug te brengen tot bijna niets. Het kan technisch gezien. Het vergt wel een volledig herdenken van onze industriële infrastructuur en van onze gehele ruimtelijke ordening. Het zal met ingrepen vanuit de overheid moeten gebeuren. De overheid zal dit pas doen als de arbeidersstrijd haar daar toe verplicht. Géén enkel aandeelhouder zal dit vrijwillig beslissen. Aandeelhouders die zich verzetten tegen de klimaat noodzakelijke omvormingen zouden best onteigend worden, zonder schadeloosstelling. Het dient een vast syndicaal agitatie en strijdpunt te worden.
De klimaatstrijd is even dringend geworden als de huidige sociale strijd en zou er best mee versmelten. Een sociaal rechtvaardige én ecologisch correcte omvorming zal maar kunnen tesamen met een militante inbreng van de arbeidersbevolking.

Referenties :
Frank Venmans : L'efficacité environnementale et economique du marché du carbone européen
Milieublog BBL Matthias Bienstman
Veronique Rigaut CNCD Perscommunique Klimaatonderhandelingen in Durban 9 décembre 2011 : Beslissing Durban niet voldoende : Als het IPCC een ratingbureau was, zou het klimaat al gered zijn
Frank Willems : China op zoek naar duurzame ontwikkeling
Opiniedoor DeWereldMorgen Vertaaldesk, Pablo Solon vrijdag 09 december 2011 : COP17 in Durban : The Great Escape III
Pablo Solon ambassadeur van Bolivia op zijn blog 09/12/2011 Climate Change : Kyoto Protocol converted into a Zombi.
Patrick Bond donderdag 08 december 2011 door DeWereldMorgen Vertaaldesk : "Wat zijn de vooruitzichten voor een klimaatakkoord ?"
De Wereld Morgen : donderdag 14 april 2011 door IPS China gaat eigen weg in strijd tegen klimaatverandering
LEF-nieuwsbrief : Site web : http://www.ituc-csi.org et http:// La Conférence Rio+20 de l'ONU doit tenir ses promesses concernant l'emploi, la pauvreté et l'environnement (31.10.11)
Knack.be : 'Klimaat niet gered met dit akkoord, onderhandelingen wel' zondag 11 december 2011 om 09u09
woensdag 07 december 2011 ABVV-klimaatblog Klimaatopwarming : volstaat een vrijwillige aanpak ?
DeWereld Morgen : woensdag 28 september 2011 door IPS , Fabíola Ortiz Smeltende gletsjers bedreigen 200 miljoen mensen

Akkoord der volkeren, Cochabamba april 2010

CJS -KSR — 2012-01-29T12:23:05Z

1. WERELDCONFERENTIE DER VOLKEREN OVER KLIMAATVERANDERING EN DE GRONDRECHTEN VAN MOEDER AARDE

3. 22 april 2010, Cochabamba, Bolivia

4. Volkeren overeenkomst :

5. Vandaag is onze Moeder Aarde gewond en is de toekomst van de mensheid in gevaar.

6. Als de opwarming van de aarde met meer dan twee graden Celsius toeneemt - een situatie waartoe het ‘Akkoord van Kopenhagen” zou kunnen leiden – bestaat een kans van 50% dat de schade aan onze planeet volledig onomkeerbaar zal zijn. Tussen 20% en 30% van de soorten dreigt te verdwijnen. Grote bosgebieden worden dan aangetast, droogtes en overstromingen bedreigen verschillende regio's van de planeet, woestijnen breiden zich uit en het smelten van de poolkappen en de gletsjers in de Andes en de Himalaya zal versnellen. Vele eilandstaten zullen verdwijnen en Afrika zal een temperatuurstijging van meer dan 3°C ondergaan. Ook zal de wereldvoedselproductie verminderen met een catastrofale impact op de overlevingskansen van bewoners over grote gebieden op onze planeet en het aantal mensen in de wereld dat honger zal lijden, nu al meer dan 1,02 miljard mensen, zal dramatisch toenemen.

7. Bedrijven en regeringen van de zogenaamde “ontwikkelde” landen, hebben met medeplichtigheid van een deel van de wetenschappelijke wereld, de discussie over klimaatverandering beperkt tot een probleem van temperatuurstijging, zonder te vragen naar de oorzaak die in het kapitalistische systeem ligt.

8. Kapitalisme

9. We beleven de terminale crisis van een patriarchaal beschavingsmodel, dat steunt op onderwerping en vernietiging van mens en natuur, steeds sneller sinds de industriële revolutie .

10. Het kapitalistische systeem heeft ons een logica opgelegd van concurrentie, vooruitgang en onbeperkte groei. Dit productie- en consumptieregime beoogt onbegrensde winst, scheidt daarbij de mens van de natuur en legt een systeem van dominantie over de natuur op, waarbij alles omgezet wordt tot koopwaar : het water, de aarde, het menselijk genoom, de voorouderlijke culturen, de biodiversiteit, het recht, de ethiek, de rechten van volkeren, en het leven zelf.

11. Onder het kapitalisme is onze planeet Moeder Aarde gereduceerd tot leverancier van grondstoffen en de mens tot consument en productiekracht, tot mensen die slechts waard zijn voor wat zij bezitten en niet voor wat ze zijn.

12. Het kapitalisme heeft een machtige militaire industrie nodig voor zijn accumulatieprocessen en voor de controle over de gebieden en natuurlijke rijkdommen. Het verzet van de volkeren wordt onderdrukt : het is een imperialistisch systeem van kolonisatie van onze planeet.

13. De mensheid staat voor een groot dilemma : doorgaan op het pad van het kapitalisme, plundering en dood, of kiezen voor de weg van harmonie met de natuur en respect voor het leven.

14. Het is noodzakelijk een nieuw systeem te smeden dat de harmonie tussen natuur en mens herstelt. Evenwicht met de natuur kan slechts als er ook gelijkheid tussen de mensen zelf is.

15. Wij stellen de volkeren van de wereld voor om te komen tot herstel, herwaardering en versterking van de kennis, wijsheid en oeroude praktijken van inheemse volkeren, tot uiting gebracht in de ervaring en het idee van “Goed Leven”, met erkenning van onze Moeder Aarde als een levend wezen, waarmee wij een ondeelbaar, onderling afhankelijk, complementair en spirituele relatie hebben.

16. Om de klimaatverandering het hoofd te bieden, moeten wij Moeder Aarde als de bron van het leven erkennen en een nieuw systeem smeden, steunend op de principes van :
Harmonie en evenwicht tussen allen en met alles.
Complementariteit, solidariteit en gelijkheid.
Collectief welzijn en bevrediging van de basisbehoeften voor iedereen, in harmonie met de natuur.
Respect voor de rechten van Moeder Aarde en voor de Mensenrechten.
Erkenning van mensen voor wat ze zijn, niet voor wat ze bezitten.
Uitbanning van alle vormen van kolonialisme, imperialisme en interventionisme.
Vrede tussen de volkeren en met Moeder Aarde.

17. Het model dat wij voorstaan, is géén model van onbegrensde en destructieve ontwikkeling. De landen moeten goederen en diensten kunnen produceren die nodig zijn om in de fundamentele behoeften van hun bevolking te voorzien, maar in géén geval kunnen zij doorgaan op de weg van ontwikkeling die ertoe leidde dat de rijkste landen een ecologische voetafdruk hebben achter gelaten die vijf keer groter is dan de planeet kan dragen. Op dit moment is het herstellend vermogen van de planeet al met meer dan dertig procent overschreden. Aan dit tempo van overexploitatie van onze planeet zullen wij tegen het jaar 2030 twee planeten nodig hebben.

18. In een systeem van wisselwerking, waarbij wij mensen slechts één onderdeel zijn, is het onmogelijk om enkel de rechten van het onderdeel mens te erkennen, zonder dat dit tot een onevenwicht in het hele systeem leidt. Om de mensenrechten en de harmonie met de natuur te herstellen, is het noodzakelijk om effectief de rechten van Moeder Aarde te erkennen en toe te passen.

19. Daarom stellen wij dit bijgevoegde ontwerp voor van Universele Verklaring van de Rechten van Moeder Aarde, waarin is opgenomen :

Het recht om te leven en te bestaan ;
Het recht om te worden gerespecteerd ;
Het recht tot herstel van de biocapaciteit en het behoud van vitale kringlopen en processen, vrij van ontaarding door menselijk ingrijpen ;
Het recht tot handhaving van de identiteit en integriteit van de verschillende, zelfregulerende levens in wisselwerking met de anderen.
Het recht op water als bron van leven ;
Het recht op schone lucht ;
Het recht op volle gezondheid ;
Het recht om vrij te zijn van besmetting en vervuiling, vrij van giftige en radioactieve afvalstoffen ;
Het recht om vrij te zijn van verandering of verstoring van haar genetische structuur, die haar integriteit en vitaal en gezond functioneren bedreigt ; -Het recht op snel en volledig herstel van de schade die het gevolg is van schending van bovenstaande rechten en veroorzaakt is door menselijke activiteiten.

20. Meetbare doelstellingen door de ontwikkelde landen

21. De “gemeenschappelijke visie” [1] stelt dat om artikel 2 van het “VN-Raamverdrag inzake Klimaatverandering” (UNFCCC) effectief te maken, de concentratie van broeikasgassen in de atmosfeer gestabiliseerd moet worden, op een peil dat gevaarlijke antropogene storingen in het klimaatsysteem voorkomt. Wij vragen op basis van het beginsel van historisch gemeenschappelijke maar gedifferentieerde verantwoordelijkheden, dat de ontwikkelde landen zich binden aan meetbare doelstellingen van emissiereductie, die het mogelijk zullen maken om de concentratie van broeikasgassen terug te brengen tot 300 ppm en daarmee de gemiddelde stijging van de wereldtemperatuur tot een maximum van één graad Celsius.

22. Bewust van de nood aan dringende actie om dit te bereiken en met steun van de volkeren, bewegingen en landen dienen de ontwikkelde landen zich ambitieuze doeleinden te stellen ter beperking van hun uitstoot, om doelstellingen op korte termijn te bereiken, in de zin van onze visie op handhaving van het evenwicht in het klimaatsysteem van de aarde, wat de uiteindelijke bedoeling van de Conventie is. De “gedeelde visie voor gezamenlijke actie op lange termijn” in de onderhandelingen over klimaatverandering, mag niet worden beperkt tot bepaling van een grenswaarde voor temperatuursstijging en concentratie van broeikasgassen in de atmosfeer, maar moet evenwichtig en integraal een geheel aan maatregelen behelzen ten aanzien van financies, technologie, aanpassingswerken, capaciteitsopbouw, productie- en consumptiepatronen en andere essentiële factoren, zoals de erkenning van de rechten van Moeder Aarde ter herstel van een harmonie met de natuur.

23. Historische schuld

24. Als belangrijkste veroorzakers van klimaatverandering en uitgaande van hun historische en huidige verantwoordelijk, moeten de ontwikkelde landen hun schuld in al zijn dimensies erkennen en inlossen als basis voor een rechtvaardige, effectieve en wetenschappelijke oplossing voor de klimaatverandering. In deze context, eisen wij dat de ontwikkelde landen :

25. De atmosferische ruimte, die zij bezetten met hun uitstoot van schadelijke broeikasgassen, hergeven aan de ontwikkelingslanden. Dit houdt de dékolonisatie van de atmosfeer in, door vermindering en absorptie van hun uitstoot ;

26. De kosten en de noodzakelijke technologische overdracht aanvaarden, voor het verlies van ontwikkelingsmogelijkheden van de ontwikkelingslanden, als gevolg van de beperkte atmosferische ruimte waarin zij leven ;

27. De verantwoordelijkheid nemen voor de honderden miljoenen mensen die door hun schuld, door de klimaatveranderingen gedwongen, zullen migreren en dat zij hun restrictieve immigratiebeleid opheffen, waardoor migranten een fatsoenlijk leven met volledige waarborging van de mensenrechten geboden wordt ;

28. Het verstrekken van aanpassingsmiddelen ter preventie, minimalisering en afwikkeling van de schade, die het gevolg is van hun overmatige uitstoot voor hun rekening nemen ;

29. Deze schuld aanvaarden als onderdeel van een bredere verplichting aan Moeder Aarde, door de Universele Verklaring van de Rechten van Moeder Aarde in de Verenigde Naties op te nemen en toe te passen.

30. De aandacht moet niet alleen gericht zijn op financiële compensatie, maar vooral op het recht op herstel van de integriteit van de bewoners en leefgemeenschappen op onze planeet.

31. Kyoto-protocol

32. Wij betreuren de pogingen van sommige landen om het Kyoto-protocol te anuleren, het enige wettelijke bindende instrument dat specifiek de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen door de ontwikkelde landen regelt.

33. Wij alarmeren de wereld dat de uitstoot van de ontwikkelde landen, ondanks hun verplichting deze te verminderen, in de periode 1990 tot 2007 met 11,2 procent is gestegen. Tijdens diezelfde periode, als gevolg van ongebreidelde consumptie, steeg de uitstoot van broeikasgassen in de Verenigde Staten van Amerika met 16,8 procent tot een gemiddelde van 20 tot 23 ton CO2 per persoon. Dit is 9 keer meer dan een de gemiddelde inwoner van de “Derde Wereld”, en 20 keer meer dan een gemiddelde inwoner van Afrika onder de Sahara.

34. Wij wijzen het illegale “Kopenhagen Akkoord” categorisch af. Dit akkoord laat de ontwikkelde landen toe hun schadelijke uitstoot onvoldoende te verminderen op grond van vrijwillige en individuele verbintenissen. Dit zal het leefmilieu van onze planeet verder aantasten en een toename veroorzaken van de temperatuur van rond de 4°C.

35. De volgende Conferentie over Klimaatverandering, die gehouden wordt eind 2010 in Mexico, moet een amendement goedkeuren, waarin het Protocol van Kyoto voor een tweede periode, van 2013 tot 2017, bindend wordt en op grond waarvan de ontwikkelde landen moeten instemmen met belangrijke binnenlandse emissiereducties van tenminste 50 procent ten opzichte van 1990, met uitsluiting van “koolstofmarkten” of andere mechanismen die het falen van de werkelijke verminderingen in de uitstoot van broeikasgassen maskeren.

36. Wij vragen dat eerst voor de ontwikkelde landen als groep een maximale uitstoot vast gesteld wordt. Daarbinnen kunnen per ontwikkeld land aanvullende inspanningen bepaald worden, om zo het Protocol van Kyoto als de weg naar emissiereducties te handhaven. 37. De Verenigde Staten, die als enige land van Bijlage 1 [2] het Kyoto-protocol niet hebben geratificeerd, hebben een belangrijke verantwoordelijkheid ten opzichte van alle volkeren van de wereld landen om dit document te ratificeren en hun uitstoot te verminderen in verhouding tot de omvang van hun economie.

38. Gelijke rechten

39. Wij, de volkeren, hebben gelijke rechten om te worden beschermd tegen de nadelige gevolgen van de klimaatverandering. Wij verwerpen het begrip van aanpassing aan de klimaatverandering wanneer dit opgevat wordt als een neerleggen bij de effecten veroorzaakt door de vroegere emissies van de ontwikkelde landen. Deze moeten zelf hun manier van leven en consumptie aanpassen in het licht van de mondiale noodsituatie. Wij staan nu het tegenover de negatieve effecten van de klimaatverandering en beschouwen aanpassing als een proces in plaats van een dictaat, als een instrument dat om deze effecten te compenseren, waarbij we aantonen dat harmonie met de natuur mogelijk is in een ander model van leven.

40. Het is noodzakelijk om een Aanpassingsfonds te vormen, uitsluitend voor de aanpak van de klimaatverandering, als onderdeel van een financieel mechanisme dat wordt beheerd op een soevereine, transparante en rechtvaardige wijze door onze lidstaten. Dit fonds moet de effecten en kosten van klimaatverandering evalueren samen met de behoeften die hieruit voortvloeien voor ontwikkelingslanden, en de ondersteuning door de ontwikkelde landen registreren en superviseren.

41. Het fonds moet ook een mechanisme beheren voor compensatie van de bestaande en toekomstige schade, van verlies aan mogelijkheden en bevoorrading als gevolg van extreme en geleidelijke klimatologische veranderingen, van de eventuele bijkomende kosten wanneer onze planeet ecologische drempels overschrijdt, evenals van de gevolgen die het recht op “Goed leven” belemmeringen.

42. Het ‘Kopenhagen-akkoord', dat door enkele Staten aan de ontwikkelingslanden is opgelegd, is afgezien van ontoereikende middelen, vooral een poging tot het zaaien van verdeeldheid en tot afpersen van ontwikkelingslanden door het stellen van voorwaarden voor het verkrijgen van hulp voor aanpassing en matiging. We vinden het ook onaanvaardbaar dat bij internationale onderhandelingen ontwikkelingslanden ingedeeld worden naar gelang hun kwetsbaarheid voor klimaatverandering, waardoor onderlinge geschillen, ongelijkheid en scheiding worden opgewekt.

43. Duurzame landbouw

44. De enorme uitdaging waar de mensheid voor staat om de opwarming van de aarde te stoppen en te verminderen, kan alleen worden bereikt door een grondige landbouwverandering in de richting van een leefbaar model van agrarische productie, zoals toegepast door boeren, inheemse volkeren en andere modellen en praktijken, die bijdragen tot het verhelpen van de klimaatverandering en de Voedselsoevereiniteit waarborgen. Wij vatten dat op als het recht van de volkeren om hun eigen zaden, gronden, water en voedselproductie te controleren, dankzij lokale productie, cultureel verankerd in harmonie met Moeder Aarde. Wij vatten dat op dat de volkeren voldoende toegang zouden hebben tot gevarieerde en voedzame levensmiddelen door complementair met Moeder Aarde de autonome(participatieve, gemeenschapsgebonden en gezamenlijke) productie te verbeteren van elke natie en elk volk. De klimaatverandering heeft diepgaande gevolgen voor de landbouw en de levenswijze van de inheemse volkeren en boeren in de hele wereld en deze effecten zullen verslechteren in de toekomst.

45. De Agrobusiness is door haar sociale, economische en culturele model van mondiale kapitalistische productie en haar logica om voedsel te produceren voor de markt en niet om te voldoen aan het recht op goede voeding, een van de voornaamste oorzaken van de klimaatverandering. Haar technologische, commerciële en politieke benadering veroorzaakt alleen een verscherping van de klimaatcrisis en de toename van de honger in de wereld. Om deze reden zijn wij tegen vrijhandelsovereenkomsten, associatieovereenkomsten en alle vormen van intellectuele eigendom met betrekking tot het leven, de huidige toegepaste technologieën (landbouwchemicaliën, genetische modificatie) en die technologieën die een valse oplossingen bieden (biobrandstoffen, geo-engineering, nano technologie, enzovoorts…), omdat deze enkel de huidige crisis verergeren.

46. Megaprojecten

47. We veroordelen eveneens de wijze waarop het kapitalistische model mega-infrastructuurprojecten oplegt, gebieden binnen dringt met projecten om alles uit de bodem te halen, water te privatiseren en gebieden te militariseren, waardoor inheemse volkeren verdreven worden van hun gronden, de voedselsoevereiniteit belemmerd en de sociaal-ecologische crisis wordt verdiept.

48. Wij eisen de erkenning van het recht voor de volkeren, levende wezens en de Moeder Aarde zelf op toegang tot water en wij steunen daarom het voorstel van de Regering van Bolivia om het recht op water te erkennen als een fundamenteel mensenrecht.

49. De definitie van bossen, zoals wordt gebruikt in de onderhandelingen over het VN-Raamverdrag, die ook plantages omvat, is onaanvaardbaar. Monocultuurplantages zijn geen bossen. Daarom vragen wij bij onderhandelingen om een definitie die recht doet aan de maagdelijke bossen, oerwouden en de diversiteit aan ecosystemen op aarde.

50. Inheemse volken

51. De VN-verklaring inzake de Rechten van Inheemse Volkeren moet volledig worden erkend, geïmplementeerd en geïntegreerd in de onderhandelingen over klimaatverandering.

52. De beste strategie en actie om ontbossing en aantasting te voorkomen en inheemse bossen en oerwouden te beschermen is de erkenning en waarborging van collectieve rechten op grond en gebieden. Zeker omdat het merendeel van de bossen gelegen zijn in het grondgebied van inheemse volkeren en andere traditionele gemeenschappen.

53. Wij veroordelen de marktmechanismen, zoals REDD (reductie van emissie door ontbossing en degradatie) en haar versies + en + +, die de soevereiniteit van de volkeren en hun recht op voorafgaande informatie en vrije instemming schenden, evenals de soevereiniteit van de nationale staten, de gewoonten van volkeren en de rechten van de natuur.

54. Landen die vervuilen, zijn verplicht om onmiddellijk economische en technologische middelen, die nodig zijn voor de restauratie en het onderhoud van de bossen, over te dragen ten gunste van de volkeren en hun oeroude, inheemse en plattelands organische structuren. Het moet een onmiddellijke compensatie zijn en een aanvulling op de door de ontwikkelde landen toegezegde financiering, buiten de koolstofmarkt, en nooit als koolstofcompensatie.

55. Wij eisen dat landen stoppen met activiteiten in lokale bossen op basis van marktmechanismen, die slechts tot onbestaande en geconditioneerde resultaten leiden. Wij roepen de regeringen op om een wereldwijd programma op te zetten ter herstel van maagdelijke bossen en oerwouden, beheerd en bestuurd door de volkeren, met toepassing van boszaden, fruitbomen en inheemse flora. Regeringen moeten geen bosconcessies meer geven, aardolievelden in de grond onaangetast laten en stoppen met de exploitatie van koolwaterstoffen in bosgebieden.

56. Wij roepen de staten op de daadwerkelijke uitvoering van de internationale normen inzake mensenrechten en de rechten van inheemse volkeren, waaronder de VN-verklaring inzake de Rechten van Inheemse Volkeren krachtens IAO Overeenkomst 169, te eerbiedigen en te waarborgen, als een van de relevante instrumenten in onderhandelingen, beleid en maatregelen om de uitdaging van de klimaatverandering het hoofd te bieden. In het bijzonder roepen wij de staten op om onze eigendomsrechten op land, gronden en natuurlijke rijkdommen wettelijk te erkennen, zodat wij onze traditionele manier van leven kunnen waar maken en versterken, wat daadwerkelijk bijdraagt aan het verhelpen van de klimaatverandering.

57. Wij eisen de volledige en effectieve uitvoering van het recht op overleg, inspraak en vrije voorafgaande toestemming van de inheemse volkeren in alle onderhandelingsprocessen, en bij het ontwerken en uitvoeren van maatregelen in verband met klimaatverandering.

58. Kritisch niveau

59. Aantasting van het milieu en klimaatverandering hebben op dit moment zorgwekkende niveaus bereikt en de binnenlandse en internationale migratie is één van de belangrijkste gevolgen. Volgens evaluaties, waren er al ongeveer 25 miljoen klimaatmigranten in 1995. De huidige schattingen liggen rond de 50 miljoen en prognoses wijzen erop dat tussen de 200 miljoen en 1 miljard mensen zullen worden verdreven door situaties als gevolg van klimaatverandering van nu tot het jaar 2050.

60. De ontwikkelde landen moeten hun verantwoordelijkheid nemen voor de klimaatmigranten, ze verwelkomen in hun gebieden en hun fundamentele rechten erkennen door de ondertekening van internationale verdragen die voorzien in de definitie van het begrip klimaatmigrant en eisen dat alle lidstaten de bepalingen naleven.

61. Installeer een Internationaal Tribunaal van Geweten, om schendingen van de rechten van migranten, vluchtelingen en ontheemden aan te klagen, te documenteren, te berechten en te bestraffen, met duidelijke vermelding van de verantwoordelijkheden van staten, hetzij binnen de landen van herkomst, hetzij doorvoerlanden, hetzij bestemmingslanden.

62. De huidige financiering voor de ontwikkelingslanden voor de strijd tegen de klimaatverandering en het voorstel van het Kopenhagen-akkoord zijn te gering. In aanvulling op de officiële ontwikkelingshulp en publieke bronnen, moeten de ontwikkelde landen zich verplichten tot een nieuwe jaarlijkse financiering van ten minste 6 procent van het bruto nationaal product om de klimaatverandering in de ontwikkelingslanden aan te pakken.

63. Dit is zeker haalbaar als je weet dat een vergelijkbaar bedrag wordt besteed aan defensie en 5 keer meer is uitgegeven aan falende banken en speculanten, wat ernstige vragen oproept over de algemene prioriteiten en politieke wil. Deze financiering moet direct en zonder voorwaarden zijn en mag niet gebruikt worden om zich te mengen in de nationale soevereiniteit of de zelfbeschikking van de zwaarst getroffen gemeenschappen en groepen.

64. In het licht van de inefficiëntie van het huidige mechanisme, moet er een nieuw financieringsmechanisme worden vastgesteld op de conferentie over klimaatverandering in 2010 in Mexico. Dit mechanisme moet functioneren onder het gezag van de Conferentie van de Partijen (COP) onder het VN-Raamverdrag, met een significante vertegenwoordiging van ontwikkelingslanden, om de naleving van de financieringsverplichtingen van bijlage 1-landen te waarborgen.

65. Lucratieve business

66. Eerder is al gezegd dat de ontwikkelde landen in de periode 1990 tot 2007 hun emissies aanzienlijk hebben laten toenemen, ondanks de bewering dat de verlaging substantieel zou worden ondersteund door marktmechanismen.

67. De koolstofmarkt is uitgegroeid tot een lucratieve business en zo is onze Moeder Aarde tot een koopwaar geworden. Het is dus geen waardig alternatief voor de bestrijding van klimaatverandering, omdat deze markt het land, water, en zelfs het leven zelf plundert. De recente financiële crisis heeft aangetoond dat de markt niet in staat is het financiële systeem, dat kwetsbaar en onzeker is als gevolg van speculatie en de opkomst van tussenhandelaren, te reguleren. Daarom zou het totaal onverantwoord zijn om de zorg en de bescherming van het menselijke bestaan en van onze Moeder Aarde in hun handen te leggen.

68. Het is ontoelaatbaar om in de lopende onderhandelingen nieuwe mechanismen te creëren die de koolstofmarkt uitbreiden en stimuleren, terwijl deze bestaande mechanismen het probleem van de klimaatverandering niet hebben opgelost, noch dat ze tot echte en directe acties hebben geleid om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen.

69. Kennis en technologie

70. Het is noodzakelijk om de nakoming te eisen van de aangegane verbintenissen door de ontwikkelde landen in het kader van de VN-Raamverdrag met betrekking tot ontwikkeling en overdracht van technologie, en de “technologische etalage” die de ontwikkelde landen voorstellen af te wijzen, waarbij alleen technologie verhandeld wordt. Het is essentieel om richtlijnen op te stellen voor een nieuw multilateraal en multidisciplinair mechanisme, voor participatieve controle, management en evaluatie van het technologische uitwisselingsproces.

71. Deze technologieën moeten nuttig, schoon en maatschappelijk onbesproken zijn.

72. Ook is het van fundamenteel belang om een fonds in te stellen voor de financiering en de inventarisatie van geschikte technologieën, die vrij van intellectuele eigendomsrechten zijn. In het bijzonder moeten octrooien uit handen van privé-monopolies naar het publieke domein worden gebracht, om de toegankelijkheid en lagere kosten te bevorderen.

73. Kennis is universeel en mag om geen enkele reden het voorwerp zijn van privé-eigendom of exclusief privaat gebruik. Dit geldt ook voor de toepassing ervan in de vorm van technologie. De ontwikkelde landen hebben de verantwoordelijkheid om hun technologie met de ontwikkelingslanden te delen, om onderzoekscentra te bouwen in ontwikkelingslanden voor het creëren van technologieën en innovaties, en de ontwikkeling en toepassing voor het “Goed Leven” te verdedigen en bevorderen.

74. De wereld moet oeroude beginselen en benaderingen van de inheemse volkeren herontdekken en opnieuw aanleren om de vernietiging van de planeet te stoppen. Ook dient zij voorouderlijke praktijken, kennis en spiritualiteit te bevorderen om het vermogen terug te krijgen van “Goed Leven” in harmonie met Moeder Aarde.

75. Tribunaal voor klimaat en milieu

76. Gezien het ontbreken van de politieke wil van de ontwikkelde landen om effectief te voldoen aan de verplichtingen krachtens het VN-Raamverdrag en het Protocol van Kyoto, en gezien het ontbreken van een internationaal juridisch organisme ter bescherming en sanktionering van klimaat- en milieumisdaden die de rechten van Moeder Aarde en de mensheid schenden, eisen wij de oprichting van een Internationaal Tribunaal voor Klimaat en Milieu, dat de wettelijke bevoegdheid heeft om staten, bedrijven en mensen die door betrokkenheid of nalatigheid vervuilen en klimaatverandering veroorzaken, te berechten en te straffen.

77. Wij denken aan het ondersteunen van staten die bij het Internationaal Tribunaal voor Klimaat en Milieu klacht indienen tegen ontwikkelde landen die niet voldoen aan de verplichtingen van het VN Raamverdrag en het Kyoto-protocol, en hun engagementen niet houden om de uitstoot van broeikasgassen terug te dringen. Wij dringen er bij de volkeren op aan om diepgaande hervormingen binnen de Verenigde Naties voor te stellen en te bevorderen, zodat alle lidstaten de beslissingen nakomen van het Internationaal Tribunaal voor Klimaat en Milieu.

78. Referendum

79. De toekomst van de mensheid in gevaar is en we kunnen niet toestaan dat een groep van leiders van de ontwikkelde landen beslissen voor alle andere landen, zoals ze tevergeefs geprobeerd hebben in Kopenhagen. Deze zaak gaat ons allen aan. Daarom is het essentieel om een wereldwijd referendum of volksraadpleging over klimaatverandering te houden, waarin allen geraadpleegd zullen worden over de volgende onderwerpen :
het niveau van de uitstootvermindering door de ontwikkelde landen en de multinationals ;
het niveau aan financiering dat wordt aangeboden door de ontwikkelde landen ;
de oprichting van een Internationaal Tribunaal voor Klimaat en Milieu ;
de noodzaak van een Universele Verklaring van de Rechten van Moeder Aarde ;
de noodzaak om het huidige kapitalistische systeem te veranderen.

80. Het succes van dit wereldwijd referendum zal afhangen van de voorbereiding. Om onze internationale activiteiten te coördineren en de resultaten te bekomen van deze “Volkerenovereenkomst”, roepen wij op tot de vorming van een Wereld Volksbeweging voor Moeder Aarde, die steunt op de beginselen van complementariteit en respect voor de diversiteit van herkomst en visies onder haar leden en een brede en democratische ruimte biedt voor de coördinatie en de gezamenlijke wereldwijde acties.

81. Daartoe nemen wij het bijgevoegd “globaal plan van aanpak” aan, om te zorgen dat in Mexico de ontwikkelde landen van bijlage 1 het bestaande wettelijke kader en vermindering van hun uitstoot van broeikasgassen met 50 procent accepteren, evenals de verschillende voorstellen die zijn opgenomen in deze overeenkomst.

82. Ten slotte stemmen we in met een Tweede Wereld Volksconferentie over Klimaatverandering en de rechten van Moeder Aarde in 2011 als onderdeel van het proces van opbouw van een Wereld Volksbeweging voor Moeder Aarde en om de uitkomsten van de Conferentie over klimaatverandering eind dit jaar in Cancún, Mexico, te bespreken.

83. 1] De “gemeenschappelijke visie” is neergelegd in een apart document dat nog in vertaling is. 84. 2] Bijlage 1 landen zijn de ontwikkelde landen.

Motie van solidariteit met de staking 30/01/2012

CJS -KSR — 2012-01-29T12:01:56Z

De beweging Klimaat en Sociale Rechtvaardigheid – Climat et Justice Sociale steunt tenvolle de algemene stakingsoproep voor 30 januari 2012

Alle materiële rijkdom in de wereld heeft twee bronnen : de menselijke arbeid én de natuur.

KSR-CJS stelt vast dat het regeringsantwoord op de huidige crisis nagenoeg alle lasten legt bij de mensen die hun inkomen uit eigen arbeid halen en dat de banken en grote kapitaalbezitters bijzonder gespaard worden. Terwijl deze juist aan de bron liggen van de huidige problemen. De banken en grote kapitaalbezitters hebben met hun speculatie en met hun beleidsbeslissingen, die zij de regering opdringen, niet enkel heel wat sociale problemen veroorzaakt maar zijn eveneens verantwoordelijk voor de hoge ecologische voetafdruk van de Belgische economie en ruimtelijke ordening.

KSR-CJS stelt vast dat door de asociale aanpak bovendien de geldmiddelen weggeroomd worden om tot een meer ecologisch verantwoorde en meer sociaal maatschappelijk correcte economie te komen. Geldmiddelen, die uiteindelijk voortgebracht werden door de arbeid met handen en geest van de miljoenen Belgische loontrekkers.

KSR-CJS kritikeert de besparingen en afbouw in de sector van de openbare diensten. De besparingen en afbouw opgelegd aan het openbaar vervoer, zowel treinen als tram en bus, is volledig tegengesteld aan de ecologische noodzaak. De werkende mensen, de studerende jeugd en de bevolking in het algemeen vragen juist uitbreiding van toegankelijkheid, dienstverlening en tewerkstelling in het openbaar vervoer.

KSR-CJS stelt vast dat de regering ambitieus klinkende verklaringen doet over een “Transitie van onze economie naar een duurzaam groeimodel” Dit blijft echter ingebed in de winstlogica van de markteconomie, die juist de bron is van de klimaatontaarding.
De regering spreekt van een “responsabilisering” van de gewesten voor de uitstoot van de broeikasgassen. Een nationale klimaatcommissie zal de reductiecijfers per gewest bepalen. Opvallend is dat die reductiecijfers slaan op de gebouwen. Alle grote energieverslindende bedrijven die onder het Europese emissiehandelssysteem vallen worden buiten het klimaatbeleid gehouden. Die emissiehandel blijkt een geweldige speculatieluchtbel te zijn en heeft zijn failliet bewezen als instrument om de emissies snel naar beneden te halen. Bovendien zorgt ze voor buitengewone winsten omdat het doorgerekend wordt in de prijs aan de consumenten. Nogmaals zijn de loontrekkenden het slachtoffer en zijn het de banken en de grote kapitaalbezitters die zich aan deze emissiehandel en speculatie verrijken.
Ons alternatief is het van staatswege opleggen van stapsgewijze emissiereductie doelstellingen voor alle sectoren en voor alle belangrijke bedrijven. Een emissiereductie die verwezenlijkt wordt, door energiebesparing binnen het bedrijf en door gecontroleerd overschakelen op duurzame hernieuwbare energie, met afwijzen van energie van fossiele of nucleaire oorsprong. Deze weg is sociaal meer verantwoord en schept banen, zonder dat de prijzen abnormaal verhoogd worden.

KSR-CJS roept al haar sympathisanten op om mee te werken aan de voorbereiding van de algemene staking op maandag 30 januari en de juistheid en terechtheid van deze aktie te verdedigen naar het brede publiek.

Maandag 23 januari 2012

Toute richesse matérielle dans le monde provient de deux sources : le travail humain et la nature.

CJS/KSR constate que la réponse du gouvernement à la crise actuelle fait peser à peu près toutes les charges sur les gens qui tirent leur revenu de leur travail tandis que les banques et les grands possesseurs de capitaux sont particulièrement épargnés. Alors que ce sont ces derniers qui sont justement à la source des problèmes actuels. Les banques et les grands possesseurs de capitaux ont provoqué, suite à leur spéculation et aux décisions politiques imposées au gouvernement, non seulement beaucoup de problèmes sociaux, mais ils sont également responsables de l'empreinte écologique élevée de l'économie belge et de l'aménagement du territoire.

CJS/KSR constate que, par l'approche anti-sociale, on est en train d'écrémer les moyens financiers qui permettraient de se diriger vers une économie correcte, écologiquement plus responsable et davantage sociale. Moyens financiers qui ont été générés en fait par le travail manuel et intellectuel de millions de travailleurs salariés en Belgique.

CJS/KSR dénonce les économies et le démantèlement dans le secteur des services publics. Les économies et le démantèlement imposés aux transports en commun, aussi bien les trains que les trams et bus, sont entièrement contraires aux nécessités écologiques. La population active, la jeunesse étudiante et la population en général sont au contraire demandeurs de l'élargissement de l'accessibilité, de la prestation de services et d'emplois dans les transports publics.

CJS/KSR constate que le gouvernement fait des déclarations ambitieuses retentissantes au sujet d'"une transition de notre économie vers un modèle de croissance durable". Ceci reste toutefois prisonnier de la logique de profits de l'économie de marché qui est la source de la détérioration du climat. Le gouvernement parle de la responsabilisation des régions pour les émissions des gaz à effet de serre. Une commission nationale climat déterminera les chiffres de réductions par région.
Il est frappant de constater que ces chiffres de réduction portent sur les bâtiments. Toutes les grandes entreprises consommant beaucoup d'énergie qui relèvent du système de commerce européen sont épargnées par la politique sur le climat. Ce commerce d'émissions a toutes les apparences d'un ballon d'oxygène de formidable spéculation et a montré son incapacité à aboutir rapidement à une réduction des émissions. En outre ce commerce produit des bénéfices extraordinaires parce qu' il est répercuté dans les prix aux consommateurs. Les salariés sont une nouvelle fois les victimes et ce sont les banques et les grands détenteurs du capital qui s'enrichissent avec ce commerce d'émissions et sa spéculation.
Notre alternative est de faire imposer par l'Etat, des réductions d'émissions avec des objectifs progressifs pour tous les secteurs et pour toutes les sociétés importantes. Une réduction d'émissions qui devra être réalisée, à la fois par l'économie d'énergie dans la société même, et par le passage contrôlé vers les énergies renouvelables, en éliminant toute énergie d'origine fossile ou nucléaire. Cette voie est socialement plus responsable et crée des emplois, sans que les prix soient augmentés de façon anormale.

CJS/KSR appelle déjà tous ses sympathisants à coopérer à la préparation de la grève générale du lundi 30 janvier et à défendre la justesse et le droit à cette action auprès du grand public.

Lundi 23 janvier 2012.

La manifestation du 24 avril 2011 : le nucléaire c'est fini !

CJS -KSR — 2011-05-08T17:35:00Z

- PICTURES

Les photos de Virginie Godfroid

CJS -KSR — 2008-12-16T08:46:44Z

- PICTURES

Relevé sur le site d'Alexandre Seron

CJS -KSR — 2008-12-10T09:27:32Z

Voir en ligne : Galerie photos d'Alexandre Seron

Le Camping du Bonheur en images

CJS -KSR — 2008-07-29T21:03:03Z

- PICTURES

Des skieurs enthousiastes à Antoing

CJS -KSR — 2008-07-29T20:03:19Z

- PICTURES

CJS - KSR .be

Rio +20 : Vergroening van de economie en armoedebestrijding

Nucléaire - Prix du kwh nucléaire.

POUR Démanteler une centrale nucléaire.

STOCKAGE DES DÉCHETS

FUKUSHIMA.

Japanse activiste Satoko Kishimoto over één jaar Fukushima

Japanse activiste Satoko Kishimoto over één jaar Fukushima “De Japanse bevolking pikt het niet langer”

POUR NOS DROITS ET LES DROITS DE LA NATURE,

POUR NOS DROITS ET LES DROITS DE LA NATURE, CONTRE LA MARCHANDISATION DE LA VIE ET LE REVERDISSEMENT DU CAPITALISME

VOOR ONZE RECHTEN EN DE RECHTEN VAN DE NATUUR,

VOOR ONZE RECHTEN EN DE RECHTEN VAN DE NATUUR, TEGEN DE VERMARKTING VAN HET LEVEN EN HET VERGROENEN VAN HET KAPITALISME

Nooit Meer Fukushima Plus Jamais

Plus Jamais Fukushima Nooit meer

« FUKUSHIMA plus Jamais »

Au Japon les manifestations continuent.

Nooit meer Fukushima plus jamais

Zeldzame aardmetalen, voor wiens ontwikkeling ?

Zeldzame aardmetalen, voor wiens ontwikkeling ? Door Raf Custers (GRESEA) 2011

Evaluatie Durban klimaatonderhandelingen december 2011

Evaluatie Durban klimaatonderhandelingen december 2011 Wiebe Eekman, 11 december 2011

Akkoord der volkeren, Cochabamba april 2010

1. WERELDCONFERENTIE DER VOLKEREN OVER KLIMAATVERANDERING EN DE GRONDRECHTEN VAN MOEDER AARDE

Motie van solidariteit met de staking 30/01/2012

La manifestation du 24 avril 2011 : le nucléaire c'est fini !

Les photos de Virginie Godfroid

Relevé sur le site d'Alexandre Seron

Le Camping du Bonheur en images

Des skieurs enthousiastes à Antoing

Evaluatie Durban klimaatonderhandelingen december 2011
Wiebe Eekman, 11 december 2011